เฉิงฉีก้มหน้าก้มตาทำงานต่ออีก 20 นาที
เขาเพิ่งได้นั่งลงบนเก้าอี้ ปาดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนหยิบแอปเปิลสีแดงสดขึ้นมากัดคำโต
ยิ่งประกอบก็ยิ่งเพลิน ไม่ว่าจะศึกษาหรือสร้างเครื่องจักร ก็ทำให้คนกระหายอยากลงมือไม่รู้จบ!
‘แจ้งเตือน!’
‘แจ้งเตือน!’
ดาวเสาร์ดวงเล็กบนเพดาน หรือก็คือแนวป้องกันผู้บริสุทธิ์ พลันกะพริบแสงสีแดงฉาน พร้อมส่งสัญญาณเตือน
เฉิงฉีชะงักเล็กน้อย ก่อนขมวดคิ้ว
ภาพบริเวณพื้นผิวดาวพลันปรากฏขึ้นตรงหน้า
เรือขนขยะขนาดเล็กลำหนึ่งลงจอดใกล้กระท่อมของเฉิงฉี
ที่น่าประหลาดคือ บนเรือขนขยะลำนั้นมีตราสัญลักษณ์ของหน่วยสหพันธ์ดวงดาวอยู่ด้วย
เมื่อตรวจสอบย้อนกลับ เฉิงฉีก็พบว่าเรือขนส่งขนาดเล็กลำนี้มาจากยานอวกาศทรงเหยี่ยวลำหนึ่ง
“เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงตามมาถึงที่นี่ได้?”
เฉิงฉีค่อย ๆ ลุกขึ้น สายตาจับจ้องเรือขนขยะลำนั้นไม่วางตา
ประตูห้องบรรทุกของเรือขนขยะค่อย ๆ เปิดออก ชายคนหนึ่งสวมเสื้อกาวน์สีขาว อายุราว 60 ปี ท่าทางเจ้าเล่ห์มีพิรุธ เดินลงมา
เขายืนอยู่หน้ากระท่อมของเฉิงฉี โบกมือไปมาไม่หยุด พลางกระซิบว่า “อย่ายิงนะ อย่ายิงกันเอง!”
“???”
เฉิงฉีชะงักอีกครั้ง
หมอนี่ทำท่าราวกับทหารญี่ปุ่นบุกเข้าหมู่บ้าน ใครเป็นพวกเดียวกับแกกัน?
“ผมเข้าไปแล้วนะ!”
“อย่าโจมตีผมนะ!”
ชายเสื้อกาวน์พูดพลางยกมือขึ้นเปิดผ้าใบกระท่อม แต่แล้วก็ชะงักไป เมื่อเห็นว่าข้างในมีแต่ข้าวของพัง ๆ ไม่มีคนอยู่สักคน
เวลานี้
เฉิงฉีในผ้าคลุมของคนเก็บขยะสีน้ำเงิน ค่อย ๆ เดินออกมาจากด้านหลังกองขยะที่อยู่ไม่ไกล