ภายในหลุมหลบภัยใต้ดิน
เฉิงฉีมองฮวาคุนหลุนที่เปลี่ยนโฉมใหม่หมดจดตรงหน้า
ตอนนี้เธอสวมเกราะภายนอกชุดใหม่แล้ว ทั้งใบหน้าผิวสังเคราะห์อันงดงามและเส้นผมยาวสีแดงเพลิง ก็ได้รับการปลูกถ่ายลงบนโครงกระดูกชุดใหม่อย่างสมบูรณ์แบบด้วยกลุ่มซ่อมแซมควอนตัม
เฉิงฉีอดชื่นชมไม่ได้
ฮวาคุนหลุนในเวลานี้ได้แสดงให้เห็นอย่างสมบูรณ์แบบแล้วว่า ‘สุนทรียศาสตร์จักรกลขั้นสุดยอด’ เป็นเช่นไร
ฮวาคุนหลุนหลับตาสนิท ดูราวกับกำลังตกอยู่ในห้วงนิทรา
แต่ที่จริงแล้ว เธอกำลังจมอยู่ในเทคโนโลยีความจริงเสริมระดับไซเบอร์เนติกส์ขั้นเจ็ด
จิตสำนึกของเธออยู่ในพื้นที่เสมือนอิสระแห่งหนึ่ง กำลังเรียนรู้วิธีใช้งานร่างจักรกลชุดใหม่นี้ อีกทั้งยังฝึกการต่อสู้เพื่อปรับตัวเข้ากับร่างใหม่ด้วย
เฉิงฉีไม่แน่ใจว่าเธอต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนกว่าจะฟื้นขึ้นมา
แต่เฉิงฉีต้องไปแล้ว
เขาเดินข้ามสะพานไม้ในหลุมหลบภัยใต้ดิน ผ่านเครื่องสื่อสารของคนเก็บขยะที่ตั้งอยู่ข้างทาง แล้วยกนิ้วเคาะเครื่องสื่อสารอันเงียบงันเบา ๆ
เฉิงฉียิ้มบาง ๆ แล้วพูดว่า “หวังว่าพวกคุณจะไม่ทำให้ผมผิดหวัง”
...
“คนเก็บขยะทุกคน ไปรวมตัวกันที่เขตบียี่สิบสี่เดี๋ยวนี้”
เสียงประกาศดังก้องไปทั่วฟ้าราวคลื่นกระแทก แผ่ไปถึงทุกซอกมุมของดาวขยะ
ยานอวกาศทรงเหยี่ยวสองลำยาวถึง 20 กิโลเมตรลอยอยู่บนท้องฟ้าสูงหลายพันเมตร ค่อย ๆ ปรับทิศทางของลำยาน
หัวเรือก้มต่ำ ชี้ตรงลงสู่พื้นดินจากระยะไกล ราวกับดาบคมสองเล่มที่แขวนค้างอยู่บนฟ้า
คนเก็บขยะทยอยมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่นานก็กลายเป็นขบวนใหญ่
ขบวนนี้เคลื่อนช้า ๆ ไปบนพื้นดิน ราวกับสัตว์ยักษ์อ้วนเทอะทะ
ไม่รู้ทำไม วันนี้อากาศหนาวกว่าปกติมาก ไอเย็นยะเยือกแทรกผ่านชุดป้องกัน ซึมลึกเข้าไปถึงกระดูกจนทุกคนอดสั่นสะท้านไม่ได้
ไกลออกไป ลมหมุนขนาดเล็กหลายสายพัดฝุ่นโลหะสีเทาวนวุ่นไปมา
ประธานหลี่เดินอยู่แถวหน้าสุดของขบวน
หน่วยทหารสหพันธ์ดวงดาวออกคำสั่งกะทันหันแบบนี้ ทำให้เขารู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่กล้าคิดไปในทางร้าย