หลินรัวถังขายผลไม้มานานหลายปี ชิมผลไม้มามากมายนับไม่ถ้วน ทั้งนำเข้า ออร์แกนิก ขนส่งทางอากาศ ถึงไม่พันชนิดก็แปดร้อยชนิด
แต่ไม่เคยมีผลไม้ชนิดไหนให้ความรู้สึกแบบนี้กับเธอ ไม่ใช่แค่อร่อย แต่อร่อยจนพูดไม่ออก
เธออดไม่ได้ที่จะเคี้ยวอีกสองครั้ง บีบน้ำหวานหยดสุดท้ายออกจากเนื้อผลไม้ แล้วกลืนลงคออย่างอาลัยอาวรณ์
รสหวานสดชื่นที่ค้างอยู่ในลำคอจางหายไปช้าๆ แม้แต่ลมหายใจยังหอมหวาน
แต่เรื่องที่ทำให้เธอตะลึงยิ่งกว่ายังรออยู่ข้างหน้า
น้ำองุ่นตกลงไปในท้อง ไม่กี่วินาที อาจยังไม่ถึงสิบวินาที ความรู้สึกอบอุ่นก็ค่อยๆ ผุดขึ้นจากท้อง
ไม่ใช่ความร้อนแบบหลังจากดื่มน้ำร้อน แต่เป็นไออุ่นละมุนละไม ราวกับมีฝ่ามืออุ่นๆ แนบเบาๆ บนผนังกระเพาะ แล้วกดคลึงทีละนิด
อาการปวดหน่วงและแสบร้อนที่รบกวนไม่หยุดในช่วงนี้ ภายใต้กระแสอุ่นที่ซึมซาบนี้ กลับจางหายไปทีละน้อย
เหมือนน้ำแข็งเจอไฟ ละลายไปทีละเล็กทีละน้อย สุดท้ายก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
หลินรัวถังประคองเคาน์เตอร์ มือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากประหลาดใจเป็นไม่อยากเชื่อ และจากไม่เชื่อเป็นตกตะลึง
ท้องของเธอ ไม่ปวดแล้วจริงๆ!
นี่คือโรคเก่าแก่ที่เธอวิ่งเข้าโรงพยาบาลหลายแห่ง กินยาแผนจีนและแผนปัจจุบันตั้งมากมายก็ยังไม่หายขาด
ไปโรงพยาบาลอำเภอก็แล้ว โรงพยาบาลในเมืองก็แล้ว แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญแผนจีนในเมืองหลวงมณฑลก็เคยจองคิว
ส่องกล้องกระเพาะอาหารมาหลายครั้ง กินยามาเต็มลิ้นชัก แต่ละครั้งก็ดีบ้างแย่บ้าง ไม่เคยหายขาด