ส่ายหัว ไล่ความคิดยุ่งเหยิงในสมองออกไป หวังฉางเฟิงขี่สามล้อ มุ่งหน้าไปยังร้านยานั้นอีกครั้ง
พอมีเงินในกระเป๋า หวังฉางเฟิงก็ต้องซื้อของตุนใหญ่แน่นอน
หวังฉางเฟิงซื้อสมุนไพรบำรุงล้ำค่าอย่างโสมและเขากวางที่ร้านยาไปไม่น้อย
ร่างกายไป๋หย่าฉินอ่อนแอเกินไป ไม่ใช่แค่ต้องรักษาโรค แต่ยังต้องบำรุงร่างกายด้วย
นึกถึงชุดชั้นในเก่า ๆ ของพี่สะใภ้ หวังฉางเฟิงก็ไปที่ห้างสรรพสินค้า หาร้านชุดชั้นในสตรีโดยเฉพาะ ซื้อมาทั้งหมดห้าชุด
ใช้เงินกับพี่สะใภ้ หวังฉางเฟิงไม่รู้สึกเจ็บใจเลยสักนิด
เห็นหวังฉางเฟิงใจป้ำขนาดนี้ เจ้าของร้านยังแถมของแถมให้เขาหนึ่งชิ้นเป็นพิเศษ
ซื้อของเสร็จ หวังฉางเฟิงถึงขี่รถกลับบ้านด้วยความพอใจ
หวังฉางเฟิงไม่รู้เลยว่า หลังจากเขาออกจากร้านยาไม่นาน คังเซวียน บุคคลใหญ่ในเส้นทางสายมืดที่เคยพบหน้ากันครั้งหนึ่งก็มาที่ร้านยา และถามหาเบาะแสของเขากับเจ้าของร้าน
เจ้าของร้านตอบว่า “คุณคัง ถ้ามาเร็วกว่านี้หน่อยก็เจอเขาแล้ว เขาเพิ่งไปได้ไม่นาน”
คังเซวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย “อย่างนี้เหรอ งั้นพรุ่งนี้เขายังจะมาอีกไหม”
เจ้าของร้านส่ายหัว “เขาซื้อยาไปไม่น้อย น่าจะใช้ได้สักพัก ผมว่าช่วงนี้คงไม่มาแล้ว”