คังเซวียนใจเต้นไม่เป็นส่ำ “ปิ่งซิ่น มันเป็นยังไงบ้าง? อย่ามาทำลุ้นเลย บอกมาตรง ๆ เถอะ ฉันรับได้”
เผิงปิ่งซิ่นสูดลมหายใจเข้าลึก “เถ้าเฉียน เงาบริเวณเส้นประสาทที่กดทับในหัวนาย เล็กลงไปตั้งสองในสาม”
“นั่นแปลว่าเลือดคั่งตรงนั้นหายไปอย่างอัศจรรย์กว่าครึ่ง”
“นายช่วยเล่าให้ฟังหน่อยสิ ว่าหมอเทวดาคนนั้นเขาฝังเข็มให้นายยังไง”
คังเซวียนเล่าขั้นตอนที่หวังฉางเฟิงรักษาเขาให้ฟังคร่าว ๆ
หลังฟังคำบอกเล่า เผิงปิ่งซิ่นก็ตรวจตาขวาของเขาอย่างละเอียด และเห็นรอยเข็มเล็ก ๆ ที่หางตาจริง ๆ
“ผมรู้แล้วว่าเขาทำได้ยังไง”
“เขาแทงเข็มเล่มหนึ่งเข้าทางหางตาของนาย ปักตรงไปถึงจุดที่มีเลือดคั่งในสมอง ให้เลือดที่คั่งไหลออกมาตามรอยเข็ม”
คังเซวียนตะลึง “แค่นี้เอง?”
เผิงปิ่งซิ่นมุมปากกระตุก “ง่ายงั้นเหรอ?”
“ใช่ หลักการง่ายมาก แต่ถ้าจะทำให้ถึงขั้นที่เขาทำได้ โอกาสสำเร็จมันแทบเป็นศูนย์”
“สมองเป็นอวัยวะที่ซับซ้อนที่สุดในร่างกายมนุษย์ การผ่าตัดสมองทุกรูปแบบก็เหมือนการรำวงในเปลือกหอย แค่พลาดนิดเดียวก็จะก่อความผิดพลาดใหญ่หลวง”
“นั่นยังเป็นกรณีที่เปิดกะโหลกศีรษะมองเห็นจุดที่เป็นโรคชัด ๆ นะ”
“และอย่างที่นายบอก หมอนั่นทำโดยไร้การมองเห็น เป็นการลงมือแบบสุ่มสี่สุ่มห้า นี่มันไม่ต่างกับมีตาในเลย”