แววตาของคังเซวียนหม่นลงไปชั่วขณะ คำพูดของหวังฉางเฟิงนั้น เกือบจะตัดสินประหารชีวิตเขาแล้ว
ขณะที่คังเซวียนกำลังนั่งเหม่อลอย จิตใจเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง หวังฉางเฟิงก็เดินออกมาจากห้องพร้อมกล่องเข็มในมือ
เขานั่งลงตรงข้ามคังเซวียน พูดอย่างเรียบเฉยว่า "ถ้าเมื่อสองปีก่อนนายมาหา ก็ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนี้หรอก"
คังเซวียนอึ้งไป "คุณ... คุณหมายความว่าผมยังพอมีทางรักษาเหรอ?"
หวังฉางเฟิงมองเขาอย่างแปลกใจ "ฉันบอกว่านายรักษาไม่ได้แล้วเหรอ?"
"ฉันแค่บอกว่าตอนนี้รักษามันยุ่งยาก ไม่ใช่ครั้งสองครั้งถึงจะหาย"
"วันนี้ฉันจะฝังเข็มให้นายก่อน แล้วจ่ายยาสองชุด นายกลับไปดื่มตามเวลาตามขนาดที่กำหนด"
"คาดว่าภายในครึ่งเดือนก็จะหายสนิท"
เชี่ยเอ๊ย ไม่เคยเจอใครทำให้ตกใจขนาดนี้มาก่อน
ถ้าไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือจากหวังฉางเฟิง ถ้าไม่ได้เห็นความสามารถที่ลึกล้ำจนหยั่งไม่ถึงของหวังฉางเฟิง คังเซวียนก็อยากจะตีกันแตกหักไปแล้ว
หวังฉางเฟิงเปิดกล่องเข็ม หยิบเข็มยาวอันหนึ่งออกมา "นั่งดีๆ อย่าขยับไปมา ฉันจะช่วยเอาเลือดคั่งในหัวออกก่อน!"
เห็นเข็มที่เปล่งประกายเย็นเยือกในมือหวังฉางเฟิง เป้าจื่อก็อดกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้
"พี่ใหญ่..."
คังเซวียนรู้ดีว่าเป้าจื่อกำลังกังวลอะไร
พวกเขากับหวังฉางเฟิงเพิ่งเคยเจอกันแค่สองครั้ง
ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าหวังฉางเฟิงมีความสามารถแค่ไหน
การฝังเข็มเป็นศาสตร์ของแพทย์แผนจีน
หมอจีนที่เก่งจริงๆ ส่วนใหญ่เป็นตาแก่รุ่นเดอะ
อาการป่วยของคังเซวียนหนักมาก เมื่อก่อนไปหาผอ.โรงพยาบาลอำเภอดู ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้น
หากหวังฉางเฟิงฝีมือไม่ถึงขั้น ครึ่งๆ กลางๆ พอทำเป็น แล้วทำให้คังเซวียนมีปัญหาจากการโดนแทงจะทำยังไง?
คังเซวียนกลับนิ่งมาก "หุบปาก!"
"พวกนายออกไปข้างนอก อย่าได้รบกวนคุณหวังทำการฝังเข็ม"