หวังฉางเฟิงถือข้อเท้าขาวราวหยกของหลินรัวถัง ดึงและบิดหนึ่งที เกิดเสียง “กร๊อบ!” ดังชัด
หลินรัวถังแทบระเบิดสมอง เธอสงสัยว่าข้อเท้าตัวเองถูกหวังฉางเฟิงบิดเป็นสองท่อนไปแล้ว
หวังฉางเฟิงแสยะยิ้ม: “ตะโกนทำไมกัน ข้ารักษาให้เจ้าจนเกือบหายดีแล้ว”
“ลองสัมผัสดูเองสิ”
หลินรัวถังลองหมุนข้อเท้าดู ปรากฏว่าไม่ปวดจริงๆ มีก็แต่ปวดตึงนิดหน่อย
หวังฉางเฟิงใช้มือหนึ่งจับน่องของนางไว้
อีกมือหนึ่งถือเท้าขาวราวหยกของนาง ไล่นวดจากปลายเท้าขึ้นมาไม่หยุด
“เมื่อครู่ข้อเท้าเจ้าหลุด ข้าจัดการให้แล้ว”
“ตอนนี้จะนวดให้เลือดลมไหลเวียนตรงที่บวม ไม่งั้นแผลนี้เจ้าต้องพักสามห้าหนถึงจะหาย”
หลินรัวถังไม่ปริปาก นางไม่ใช่ไม่อยากพูดอะไร แต่ไม่กล้าอ้าปาก เพราะกลัวจะเผลอส่งเสียงแปลกๆ
เมื่อครู่ตอนนางพลิกข้อเท้า ไม่เพียงข้อเท้าปวดจี๊ดขึ้นสมอง แต่ทั้งเท้าล้วนหมดความรู้สึก
ไม่ว่าหวังฉางเฟิงจะจับนางหมุนยังไง มันก็เป็นเพียงภาพที่ตื่นตาตื่นใจ
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว เท้าของนางฟื้นความรู้สึกแล้ว มือของหวังฉางเฟิงราวกับมีไฟฟ้า
ทำให้นางแทบอดใจไม่ไหวอยากดึงกลับ แต่แรงของหวังฉางเฟิงกลับมหาศาลน่าตกใจ
ตอนนี้หวังฉางเฟิงรู้สึกตื่นเต้นมาก
ในที่สุดเขาก็ยืนยันได้ หลินรัวถังคือบัวคู่ หนึ่งในเก้าร่างกายพิเศษ
ร่างกายพิเศษชนิดนี้ ถ้าพูดให้ถูกก็ถือเป็นเก้าร่างกายพิเศษเพียงครึ่งเดียว