ต้องรู้ว่าหลี่จู่เกินเมื่อไม่กี่วันก่อนโดนหวังฉางเฟิงแกล้งครั้งหนึ่ง ทำเอาเขาอาเจียนและท้องเสีย ร่างกายยังอ่อนแอมาก
แถมตัวเขาก็อายุมากแล้ว ตอนนี้ยังมาโดนหวังฉางเฟิงยั่วโมโหอีก จู่ ๆ ก็รู้สึกแน่นหน้าอกจนทนไม่ไหว เอามือกุมหน้าอกไว้ เดินโซเซถอยหลังไปสองก้าว
เหมือนใบ้กินรังผึ้ง เขามีความทุกข์แต่พูดออกมาไม่ได้จริง ๆ
หวังฉางเฟิงได้ใจไม่หยุด ชี้นิ้วใส่หน้าหลี่จู่เกินแล้วตะคอกว่า "หลี่จู่เกิน ไอ้เวรเอ๊ย แกจะไม่อธิบายยังไงอีก? หา?"
"ฉันว่าแกอธิบายไม่ได้แล้วล่ะ?"
"ถ้าฉันเดาไม่ผิด แกรู้ตั้งนานแล้วว่าฉันหาเงินได้ใช่ไหม?"
"แกก็เลยอยากได้เงินค่าจ้างที่อำเภอเบิกเพิ่มมา แล้วโยนความผิดใส่ฉัน"
"วันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะเถ้าแก่หลินบังเอิญมาพอดี ฉันคงโดนแกแกล้งจริง ๆ"
ชาวบ้านโกรธจนเลือดขึ้นหน้า รู้สึกกันว่าพวกเขาโดนไอ้สารเลวหลี่จู่เกินหลอกให้เป็นคนโง่
"ฉันรู้มาตลอดว่าฉางเฟิงไม่ใช่คนแบบนั้น หลี่จู่เกิน ตอนนี้แกจะอธิบายยังไง?"
"บอกมา แกเอาเงินค่าก่อสร้างไปไว้ไหน? กล้ายักยอกเงินของพวกเรา วันนี้ถ้าแกไม่ให้คำตอบกับพวกเรา แกอย่าหวังว่าจะได้ดี"
"หลี่จู่เกิน นั่นมันเงินของพวกเรานะ แกทำแบบนี้มันชั่วช้าเกินไปแล้ว แกยังอยากเป็นผู้ใหญ่บ้านคนนี้อีกไหม?"
หลี่จู่เกินรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มดินทลาย ตอนนี้เขาเหมือนโคลนสีเหลืองตกในเป้ากางเกง ยังไงก็คือขี้
เขาจะบอกความจริงเมื่อคืนออกไปได้ยังไง?
หวังฉางเฟิงเข้ามาใกล้เขาแล้วพูดเบาๆ ว่า "หลี่จู่เกิน เงินสามหมื่นนั่นฉันจะรับไว้ด้วยความยินดีแล้วนะ!"
"นี่มันเป็นฝีมือแกที่ส่งหลี่ทิ่งเอาไปให้ถึงบ้านฉันเลย ถ้าฉันไม่เอาล่ะก็ จะไม่เสียแรงที่แกอุตส่าห์หว่านล้อมมาหรือ?"