ตระกูลหลิน เมืองฉู่เจียง แคว้นต้าเซี่ย คฤหาสน์ตระกูลหลิน
กลางห้องรับแขก ชายหนุ่มรูปงามยืนอยู่ตรงกลาง สวมรองเท้าผ้าใบ เสื้อผ้าหยาบกร้าน ผมยาวเลยบ่า
เขาชื่อหลินฟาน บุตรชายแท้ๆ ของตระกูลหลิน เป็นคนที่สามในลำดับพี่น้อง ตอนอายุ 6 ขวบ มีนักพรตแก่คนหนึ่งทำนายให้เขาว่า ก่อนอายุ 18 ปีห้ามอยู่ในตระกูลหลิน มิเช่นนั้นจะนำภัยพิบัติมาสู่ตระกูล
ตั้งแต่นั้นมา เขาถูกมองว่าเป็นดาวหายนะ และกลายเป็นลูกที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลหลิน
ตอนอายุ 6 ขวบ ถูกส่งไปสำนักเทียนเจี้ยน เขาจิ่วเฟิงซาน เพื่อเป็นศิษย์นอก
วันนี้เป็นวันเกิดอายุครบ 18 ปีของหลินฟาน ลูกที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลหลินกลับมาแล้ว
"พ่อครับ ผมกลับมาแล้ว ต่อจากนี้ตระกูลหลินฝากผมดูแล พ่อวางใจได้เลย"
อายุ 18 ปี เป็นวัยที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและหยิ่งทะนง เขามองทุกสิ่งอย่างดูแคลน คิดว่าตนเองเหนือใครในโลก
"หลินฟาน กลับมาจากเขาจิ่วเฟิงซานแล้ว ก็ช่วยแบ่งเบาภาระของครอบครัวซะ ตระกูลหลินกับตระกูลเซียวตกลงเรื่องแต่งงานกันไว้นานแล้ว แกเป็นลูกชายแท้ๆ แกไปเหมาะสมที่สุด"
ชายวัยกลางคนที่พูด มีสีหน้าดูน่าเกรงขาม เขาคือหัวหน้าตระกูลหลินคนปัจจุบัน หลินเจ๋อเฉิง นักรบระดับ 7
จริงๆ แล้วเขาไม่คิดว่าลูกที่ถูกทอดทิ้งอย่างดาวหายนะคนนี้จะกลับมาได้ ศิษย์นอกของสำนักเทียนเจี้ยน เขาจิ่วเฟิงซาน ส่วนใหญ่มีชะตากรรมเป็นแค่คนรับใช้ หลายคนใช้ชีวิตทั้งชีวิต ก็เพียงได้แต่ความเหน็ดเหนื่อยและโรคภัย ตอนที่หลินฟานอายุ 6 ขวบถูกส่งไปเขาจิ่วเฟิงซาน ตระกูลหลินไม่เคยคิดว่าเขาจะมีชีวิตอยู่ถึงอายุ 18 ปีด้วยซ้ำ ยิ่งไม่คิดว่าเขาจะกลับมาได้อีก
ลูกที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลหลิน ยังกล้าคิดจะรับช่วงต่อตระกูลหลิน ช่างเป็นเรื่องตลกบ้าบอสิ้นดี!
พอดีกับที่ต้องแต่งงานกับตระกูลเซียว ก็ถือว่าใช้ประโยชน์จากลูกที่ถูกทอดทิ้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย
หลินฟานพูดเสียงดัง "ท่านอาจารย์ให้ข้าลงเขามา ไม่ใช่ให้ข้ามาแต่งงานกับพวกเจ้า ข้าต้องออกไปฝึกฝนในโลก"
จริงๆ แล้วเขาไม่อยากกลับตระกูลหลิน ไหนๆ ก็ลงเขามาฝึกฝนแล้ว จะไปที่ไหนก็ไม่ใช่การฝึกฝนเหรอ? เขาเป็นลูกชายแท้ๆ แต่ในตระกูลหลินกลับไม่ได้รับการเหลียวแล ถ้าไม่เช่นนั้น หลายปีแบบนี้ ก็ไม่เห็นตระกูลหลินจะส่งคนมาหาเขา
แต่ท่านอาจารย์ของเขาแนะนำว่า อย่างน้อยก็ควรกลับตระกูลหลินก่อน
อีกอย่าง การทำให้ตระกูลหลินแข็งแกร่งขึ้น เป็นตระกูลที่ยิ่งใหญ่จริงๆ ก็ถือเป็นการฝึกฝนอย่างหนึ่งเหมือนกัน
หลินเจ๋อเฉิงพูดอย่างเยาะเย้ย "ท่านอาจารย์? แกเป็นแค่ศิษย์นอก จะมีอาจารย์ที่ไหน? อาจารย์สอนฟืน? หรืออาจารย์สอนหาบน้ำ? หรืออาจารย์สอนนึ่งซาลาเปา... ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า..."
"อาจารย์ของผมไม่ใช่คนรับใช้... ยังไงผมก็ลงเขามาเพื่อฝึกฝน ไม่ใช่เพื่อแต่งงาน และผมก็ไม่อยากแต่งงาน พ่อยกตระกูลหลินให้ผม ผมรับรองว่าจะทำให้ยิ่งใหญ่ แข็งแกร่ง สร้างความรุ่งเรืองใหม่ ทำให้ตระกูลหลินเป็นตระกูลชั้นยอดของแคว้นต้าเซี่ย"
เขาบำเพ็ญเพียรอยู่บนเขาจิ่วเฟิงซานอย่างจริงจัง ไม่เคยคิดถึงเรื่องผู้หญิง ด้วยพลังของเขา ใครในใต้ฟ้านี้ก็เปลี่ยนใจเขาไม่ได้
หลินเจ๋อเฉิงโกรธ "ทำไมแกถึงได้อวดดีขนาดนี้! ให้แกแต่งงานก็เป็นการฝึกฝนอย่างหนึ่ง แกเป็นแค่ศิษย์นอกที่ทำหน้าที่คนรับใช้ ฝึกฝนร่างกายยังไม่เสร็จเลย พลังต่อสู้เท่าไหร่? ยังไม่ถึงขั้นนักรบเลยซะด้วยซ้ำ มีสิทธิ์อะไรถึงได้คิดรับช่วงต่อตระกูลหลิน?"
"ใช่แล้ว พี่สาม แกโตแล้ว การมีเมียก็เป็นการฝึกฝนเหมือนกัน นี่คือสิ่งที่แกทำเพื่อตระกูลหลินได้มากที่สุดแล้ว แกอย่าได้คิดสืบทอดตระกูลหลินเลย"
คนที่พูดจาเสียดสีก็คือหลินเต๋อเฟย พี่ชายต่างมารดาคนที่สองของหลินฟาน ปีนี้ก็อายุ 18 เหมือนกัน แก่กว่าหลินฟานแค่สามเดือน เป็นนักรบระดับ 4 แล้ว ถือว่ามีพรสวรรค์มากในรุ่นหนุ่ม แค่รูปร่างค่อนข้างแข็งแรงเกินไป ไหล่กว้างเอวหนา หน้านองไปด้วยเนื้อเยอะ ดำๆ เหมือนกอริลลา
หลินฟานพูดประชด "พี่ตัวใหญ่ขนาดนั้น ทำไมไม่ไปแต่งงานล่ะ? หรือว่าไม่ใช่ผู้ชายจริงๆ?"
หลินเต๋อเฟยพูดอย่างภูมิใจ "ข้าต้องตั้งใจฝึกฝน พอข้าถึงระดับ 5 ก็จะมีเมียมีลูกได้ แกยังไม่เป็นนักรบด้วยซ้ำ เป็นคนไร้ค่า เหมาะกับนางสาวสี่ของตระกูลเซียวที่เป็นคนใบ้หน้าตาขี้เหร่คนนั้นดี"
เขาจะต้องแต่งงานกับลูกสาวตระกูลใหญ่จริงๆ เท่านั้น หน้าตาขี้เหร่คนนั้นของตระกูลเซียว เขาไม่แม้แต่จะมอง
"หน้าตาขี้เหร่? เป็นใบ้ด้วย? ไม่ใช่คู่กันพอดีกับแกที่เป็นผลไม้เกรดต่ำเหรอ?"
หลินเต๋อเฟยก้าวไปข้างหน้า จะยื่นมือไปจับปกเสื้อของหลินฟาน แล้วพูดอย่างดุดัน "แกหาที่ตาย!"
ความเร็วของเขาเร็วราวสายฟ้า พลังของนักรบระดับ 4 ไม่ควรมองข้ามจริงๆ
แต่หลินฟานกลับตอบสนองเร็วกว่า เขาไม่ได้ขยับด้วยซ้ำ แค่เอียงตัวหลบการจับที่มั่นใจแล้วของหลินเต๋อเฟยได้อย่างง่ายดาย
หลินเต๋อเฟยประหลาดใจมาก ตัวเองเป็นนักรบระดับ 4 นะ ทำไมถึงพลาดได้?
ต้องเป็นเพราะหลินฟานโชคดีแน่ๆ กำลังจะลงมืออีกครั้ง หลินเจ๋อเฉิงก็ตะโกนขึ้นมา
หลินเจ๋อเฉิงตะโกน "หยุด! อย่าทำร้ายหลินฟาน"
เขารู้ฝีมือของหลินเต๋อเฟย ถ้าจับหลินฟานได้ ต้องบาดเจ็บหรือตายแน่ ลูกที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลหลินคนนี้ ยังพอใช้ประโยชน์ได้ คิดว่าตระกูลเซียวคงไม่รังเกียจที่เขาเป็นแค่คนธรรมดาใช่ไหม
"เขา... ทำร้ายผม?"
หลินฟานคิดว่าตัวเองฟังผิด เขาถึงขั้นเทพเซียนแล้ว นักรบระดับ 4 แค่นี้ ในสายตาเขาเหมือนมดปลวก เป่าลมปากเดียวก็ตายได้
ท่านอาจารย์ให้เขาลงมาฝึกฝน คงเพราะไม่มีอะไรจะสอนแล้วจริงๆ ลูกศิษย์เก่งกว่าอาจารย์จะสอนยังไง? ให้อาจารย์โดนลูกศิษย์ดูถูกทุกวันเหรอ?
หลินเต๋อเฟยรู้สึกถูกดูหมิ่นอย่างรุนแรง "แกอยากตาย!"
ตัวเองเป็นนักรบระดับ 4 กลับโดนลูกที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลหลินเยาะเย้ย เขาต้องสั่งสอนหลินฟานให้ดี
หลินเจ๋อเฉิงตะโกน "พอแล้ว!"
หลินฟานไม่สนใจพวกเขาอีก พ่อแท้ๆ ของตัวเองกับลูกนอกสมรสที่เกิดจากเมียน้อย พวกเขาหยิ่งยโสและถือดี พูดด้วยก็ไม่รู้เรื่อง
คนแบบนี้ ก็ปล่อยให้พวกเขาอยู่ในโลกของตัวเองเถอะ
หลินเจ๋อเฉิงรออยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้สงบ "ถ้าแกอยากเข้าตระกูลหลิน แกก็ต้องทำหน้าที่ของทายาทตระกูลใหญ่ แต่งงานกับตระกูลเซียว"
เขามีลูกชายสามคน ลูกสาวหนึ่งคน ลูกชายคนโตแต่งงานแล้ว ลูกชายคนที่สองก็ไม่ยอมให้แต่งกับคนหน้าตาขี้เหร่ ก็ให้หลินฟานแต่งแทน ตระกูลหลินจะได้ทรัพยากรจากตระกูลเซียว และถือว่าตระกูลไม่ได้เลี้ยงไอ้โง่คนนี้มาฟรีๆ
"ถ้างั้นผมก็ไม่เข้าตระกูลหลิน"
"ลูกทรพี! เกิดมาเป็นคนตระกูลหลิน ตายก็เป็นผีตระกูลหลิน!"
"ผมจะแยกวงไปตั้งตระกูลของตัวเอง เขียนในทะเบียนตระกูลเป็นหน้าใหม่ ต่อจากนี้ ผมจะเป็นหัวหน้าตระกูลหลินใหม่"
หลินเต๋อเฟยหัวเราะเยาะ "ปากดีจริง แยกวงไปตั้งตระกูล ตัวเองจะเลี้ยงตัวเองยังไหวเหรอ? ยังจะเขียนเป็นหน้าใหม่อีก ฝันไปเถอะ! ตอนนี้แกก็แค่หนีออกจากบ้าน หรือไม่ก็โดนไล่ออกจากตระกูลหลิน"
นี่เป็นเรื่องตลกที่ตลกที่สุดที่เขาเคยได้ยิน ลูกที่ถูกทอดทิ้ง ยังกล้าคิดแยกวงไปตั้งตระกูล
หลินเจ๋อเฉิงพูดอย่างเย็นชา "อยากแยกวงไปตั้งตระกูล เขียนในทะเบียนตระกูลเป็นหน้าใหม่ ต้องมีครอบครัว มีทรัพย์สมบัติ มีพลัง และมีฐานะทางสังคมที่เหมาะสม แกมีอะไร? คิดว่าออกจากตระกูลหลินแล้วคือแยกวงเหรอ? ต่อเมื่อแกเหนือกว่าความร่ำรวยและฐานะของตระกูลหลินได้ แกถึงจะมีสิทธิ์พูดว่าแยกวง ถ้าแกตกลงแต่งงานกับเซียวรั่วเสวี่ย แกก็จะมีครอบครัวและทรัพย์สมบัติพอสมควร ต่อไปก็มีโอกาสแยกวงได้"
หลินฟานถาม "งั้นการแต่งงานก็คือก้าวแรกของการแยกวงเหรอ?"
12 ปีที่ผ่านมาเขาอยู่บนเขา บำเพ็ญเพียรอย่างเดียว คิดแค่ว่าด้วยระดับการบำเพ็ญของตัวเอง เปิดสำนักเป็นปรมาจารย์ยังได้เลย แยกวงไปตั้งตระกูลก็ไม่ใช่ปัญหา
ไม่คิดว่าการแยกวงจะยุ่งยากขนาดนี้ รู้งี้ตอนแรกไม่พูดอวดดีดีกว่า
"ใช่ ถ้าอยากแยกวง ต้องแต่งงานก่อน มีเมียมีลูก ถึงจะมีสิทธิ์เป็นหัวหน้าตระกูล"
ตอนที่หลินเจ๋อเฉิงพูด มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เหมือนกับแผนการสำเร็จแล้ว