หลินฟานเพิ่งจะออกจากเขา ยังไม่ทันได้รู้จักโลกกว้าง ไม่คิดว่าพ่อแท้ๆ จะคิดโกงเขาเอง คนอื่นเขาก็ว่า ฟ้องพ่อ ถึงเขาที่นี่ กลายเป็น พ่อโกงลูก
“จะให้แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ก็ได้ แต่ฉันจะได้อะไรบ้าง?”
หลินฟานถึงจะยังเด็ก แต่ไม่ได้แปลว่าเขาฉลาดน้อย เธอหลอกเขาได้ครั้งหนึ่ง แต่ไม่มีทางหลอกได้ครั้งที่สองแน่นอน
หลินเต๋อเฟยหัวเราะเย็น “ให้กลับเข้าตระกูลหลิน ก็เป็นผลประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว เจ้าเป็นคนในตระกูลหลิน ต่อไปในเมืองฉู่เจียง ก็เป็นคนมีฐานะ เหนือกว่าผู้อื่น”
“แต่ฉันก็เป็นคนในตระกูลหลินอยู่แล้ว ถ้าไม่มีผลประโยชน์จริงๆ อย่าหวังให้ฉันไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์”
หลินฟานรู้ว่า ตระกูลหลินอยากให้เขาแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ แน่นอนว่าต้องได้ประโยชน์ ตระกูลหลินได้ประโยชน์ แต่เขากลับต้องแต่งกับผู้หญิงขี้เหร่ จะได้ยังไง?
หลินเจ๋อเฉิงพูดอย่างไม่พอใจ “เจ้าต้องการอะไร?”
พอเห็นท่าทีของหลินฟานที่ยิ้มไม่ยิ้ม ก็รู้ว่าลูกที่ถูกทอดทิ้งคนนี้จัดการยาก คงต้องให้อะไรติดไม้ติดมือบ้าง
หลินฟานชี้ไปที่หลินเต๋อเฟยแล้วพูด “อะไรที่เขามี ฉันต้องมีทั้งหมด ฉันแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ เสียสละให้ตระกูลมากมาย ทั้งวัยหนุ่มสาว ความบริสุทธิ์ ต่างๆ นานา เพื่อชดเชยให้ฉัน อะไรที่เขามี ฉันต้องมี และต้องเป็นสองเท่าของเขา”
หลินฟานไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร แต่ขอแค่มีมากกว่าหลินเต๋อเฟย ก็ไม่ขาดทุน
หลินเต๋อเฟยตะคอก “เจ้ามันอะไรกัน กล้ามาเทียบฐานะกับฉัน ฉันเป็นนักรบระดับ 4 เจ้ามันอย่าฝันไปเลย ถ้าเก่งจริงก็มาสู้กันที่กำลัง ฉันเดือนนึงได้เงินเดือน 100,000 เจ้าเดือนนึงได้ 10,000 ไม่สิ 1,000 ก็พอใช้แล้ว”
“นอกจากเงินเดือนแล้ว เจ้ายังมีอะไรอีก?”
“ฉันยังมีรถสปอร์ต นาฬิกาแพงๆ เหล้าแพงๆ เสื้อผ้าแบรนด์เนม สิ่งเหล่านี้ เจ้าไม่มีทางมี และไม่คู่ควรจะมี”
หลินฟานพูดอย่างช้าๆ “ถ้าอย่างนั้นก็ง่าย ที่ฉันมีต้องมีทุกอย่าง อยากให้ฉันแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ ต้องให้เงินเดือนเดือนละ 200,000 แล้วก็ต้องมีรถสปอร์ต อย่างน้อยต้องแพงกว่ารถของเจ้า อีกอย่าง ฉันกลับมา ยังไม่ได้ซื้ออะไรเลย ขอเงินค่าตั้งรกราก 5,000,000 ด้วย”
หลินเต๋อเฟยพูดอย่างเดือดดาล “เงินค่าตั้งรกราก 5,000,000? แล้วยังจะเอารถอีก เจ้าจะเอาคฤหาสน์อีกไหม ฝันไปเถอะ รีบไปให้พ้น”
ตัวเองเดือนนึงยังได้แค่ 100,000 ทำไมหลินฟานถึงจะเอา 200,000? แล้วยังจะเอาค่าตั้งรกราก รถอีก ฝันไปเถอะ
หลินฟานพูด “ใช่ เจ้าพูดถูก ต้องเตรียมบ้านคฤหาสน์ให้ฉันด้วย”
หลินเจ๋อเฉิงถลึงตาใส่หลินเต๋อเฟยอย่างรุนแรง ในใจด่าเจ้าโง่นี้ แล้วกำลังภายในเพิ่มขึ้นแล้วสมองมันลดลงงั้นเหรอ?
“เจ้าขอมากเกินไป ไปแต่งงานกับตระกูลเซียวก่อนเถอะ เดี๋ยวเจ้าจะได้ทั้งหมดเอง”
“ถ้าฉันเสียสละเพื่อตระกูลขนาดนี้ แล้วยังไม่ได้อะไรเลย แล้วจะเสียสละไปทำไม? ฉันแต่งงาน มีครอบครัว ที่ต้องใช้เงินเยอะแยะ แล้วอีกอย่าง ต่อไปจะไปตั้งตัวด้วยมือเปล่าได้ยังไง”
หลินเจ๋อเฉิงโกรธจนเจ็บหน้าอก “เจ้า...ลูกทรพี!”
หลินฟานนี่มันขอตั้งเยอะแยะ แล้วยังเตรียมแยกวงอย่างโจ่งแจ้งอีก
แค่ลูกทรพีแบบนี้ จะทำได้ยังไง? แค่ฟังเขาพูดเพ้อเจ้อ ก็รู้สึกอึดอัดใจ
“โอ้ ตระกูลหลินใช้ฉันแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ ให้ฉันแต่งกับคนใบ้ขี้เหร่ แล้วยังจะไม่ยอมให้ผลประโยชน์อีก? ตบหน้าแล้วยังรู้จักให้ลูกอมเลย ถ้ายังจะต่อรองอีก เงินทั้งหมดจะเพิ่มเป็นสองเท่า!”
“ฝันไปเถอะ! พ่อ อย่าเพิ่งตกลงเด็ดขาด!”
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าไปแต่งเองสิ ฉันไม่เอาอะไรทั้งนั้น”
หลินเจ๋อเฉิงกัดฟัน พูดอย่างจนใจ “ก็ได้ ถ้าเจ้ายอมแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ จะตามเงื่อนไขของเจ้า”
เทียบกับประโยชน์ที่ได้จากตระกูลเซียว สิ่งที่หลินฟานขอมาก็ไม่มาก
“ถ้าอย่างนั้น รถของฉันต้องไม่ต่ำกว่า 3,000,000 บ้านต้องไม่ต่ำกว่า 50,000,000 พื้นที่ต้องไม่ต่ำกว่า 2,000 ตารางเมตร นาฬิกา 100 เรือน เหล้า 10,000 ขวด เสื้อผ้า...”
“ลูกทรพี!”
“ไอ้เวร รถของฉันยังแค่ 1,000,000 ทำไมเจ้าถึงได้รถ 3,000,000? ฉันยังไม่มีคฤหาสน์ มีแค่คอนโดยุ ยังจะอยู่บ้าน 50,000,000?”
หลินฟานพูด “ถ้าเจ้าแต่งกับคนขี้เหร่ของตระกูลเซียว สิ่งเหล่านี้ก็เป็นของเจ้า”
“เจ้า...”
หลินเต๋อเฟยถูกเขาตอบจนพูดไม่ออก เขาไม่อยากแต่งหรอก ถึงจะเป็นนักรบระดับ 5 ก็จะไม่แต่งกับคนใบ้ และก็ขี้เหร่ด้วย
หลินฟานพูดขึ้นทันที “อ้อ พวกเจ้าส่งรูปคนนั้นของตระกูลเซียวมาให้ดูหน่อย ถ้าขี้เหร่จนฉันอยากอ้วก ต้องเพิ่มเงินอีก เธอไม่อ้วนใช่ไหม หุ่นดีไหม? ถ้าอ้วน เตี้ย แล้วก็ขี้เหร่ ให้เงินเท่าไหร่ก็ไม่เอาหรอก!”
หลินเต๋อเฟยพูดประชด “วางใจเถอะ เซียวรั่วเสวี่ยถึงจะขี้เหร่ แต่หุ่นดีมาก ถ้าไม่ดูหน้า ก็เรียกว่าเป็นดอกไม้แห่งเมืองฉู่เจียงได้ กลางคืนปิดไฟ ก็เหมือนกันนั่นแหละ”
“มีรูปไหม? ให้ฉันดูหน่อย”
“เซียวรั่วเสวี่ยขี้เหร่ขนาดนั้น เธอไม่เคยถ่ายรูป และก็ไม่ให้คนอื่นถ่ายด้วย”
“ถ้าอย่างนั้น ขอฉันไปดูเงียบๆ ก่อนก็ได้ไหม?”
หลินเจ๋อเฉิงพูด “ในเมื่อเจ้ายอมแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ ดูไปก็ไม่มีความหมาย เงื่อนไขของเจ้า ฉันยอมรับทั้งหมด อีกไม่กี่วัน จะจัดงานหมั้นให้พวกเจ้า”
เขากลัวว่าหลินฟานจะเรียกร้องอะไรอีก แล้วเรื่องจะพัง
หลินฟานยื่นมือออกมา “เมื่อไหร่ที่เงื่อนไขของฉันสำเร็จ เมื่อนั้นค่อยจัดงานหมั้น โอนเงินมาให้ฉันก่อนสิ เงินเดือน 200,000 บวกค่าตั้งรกราก 5,000,000 รวม 5,200,000 ขอบคุณ”
“เจ้า...บัตรประชาชนหมดอายุแล้ว ก็ไม่มีบัตรธนาคาร ให้เงินไปก็ใช้ไม่ได้ งานหมั้น ค่อยโอนให้ ไม่ดีเหรอ?”
“ไม่มี 5,200,000 ก็ไม่มีงานหมั้น แล้วก็ รถ บ้าน รถกับเหล้า ต้องเตรียมให้ฉันด้วย ฉันจะไปทำบัตรประชาชนก่อน แล้วค่อยเปิดบัญชีธนาคาร ยังไม่เสร็จ ให้เงินสดฉันก็ได้ หรือจะโอนเข้า กระเป๋าเงินอิเล็กทรอนิกส์ โดยตรงก็ได้”
หลินฟานใช้โทรศัพท์รุ่นเก่าเมื่อหลายปีก่อน ไม่เพียงแต่ช้า หน้าจอยังแตกเป็นรอยอีก
“โอนให้ 200,000 ก่อน ที่เหลือ 5,000,000 รอเจ้าเปิดบัญชีธนาคารได้ก่อน”
ทำบัตรประชาชน เปิดบัญชีธนาคาร ต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งเดือน หมั้นก่อน ค่อยให้หรือไม่ให้ ก็แล้วแต่เราสิ?
“งั้นโอน 200,000 มาก่อนเถอะ ฉันต้องไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ด้วย”
เสื้อผ้าของเขาบนเขายังพอใส่ แต่พอมาในเมือง ต้องตามยุคสมัย
หลินเต๋อเฟยรอจนหลินฟานออกไปแล้ว พูดอย่างไม่พอใจ “พ่อ ท่านก็ปล่อยเขาแบบนี้?”
หลินเจ๋อเฉิงยิ้มอย่างพอใจ “แค่แต่งงานกับตระกูลเซียว เราจะได้มากกว่านั้นอีก แล้วที่ให้เขาไป ก็ค่อยเรียกคืนได้”
“แค่เขาแต่งกับคนใบ้ขี้เหร่คนนั้น ก็เอาของพวกนั้นคืนมา พ่อ ผมขอบ้านคฤหาสน์ของเขานะ”
“อื้ม”
หลินฟานพอมีเงินในโทรศัพท์ ก็ตรงไปห้างสรรพสินค้า อย่างแรกคือซื้อโทรศัพท์ใหม่ โทรศัพท์สมาร์ทโฟนตอนนี้ หลายปีไม่เปลี่ยน คงช้าจนแทบทนไม่ไหว
พอเขาออกจากห้าง ผมที่ยาวเลยบ่าก็ถูกตัดสั้น ดูแล้วสดใสมีชีวิตชีวา หล่อกว่าดาราเสียอีก
เสื้อผ้าผ้าฝ้ายเนื้อหยาบของเขาก็เปลี่ยนเป็นชุดสูทแบรนด์เนมรุ่นใหม่ล่าสุด รองเท้าผ้าใบก็เปลี่ยนเป็นรองเท้าหนังหรูหรา
ตอนนี้ ถ้าใครกล้าพูดว่าหลินฟานเคยอยู่บนเขา ตัวเองคงไม่เชื่อแน่ๆ