ภาพเหตุการณ์นี้ไม่เพียงทำให้เซี่ยชิ่งหยางทั้งสี่คนตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก
แม้แต่ฝูงหมาป่าที่กำลังกัดพวกเขาอยู่ก็ยังตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าว กระจายตัวออกห่างจากพวกเขาเล็กน้อย
จากนั้นโม่ฉีหลินก็ลงมายืนตรงหน้าทั้งสี่คนในท่าคุกเข่าข้างเดียว ค้างอยู่ในท่านั้น ก่อนบิดเอวแล้วหมุนตัวรอบจุดเดิมอย่างรวดเร็ว จากนั้นฟาดมีดโบราณเหล็กดำในมือใส่หมาป่าสีเงินที่ล้อมเธอกับเซี่ยชิ่งหยางทั้งสี่คนอยู่อย่างแรง
ฉัวะ——
「โฮก——」
ชั่วพริบตา ลมคมกริบจากมีดโบราณเหล็กดำก็ตัดขาหมาป่าสีเงินเหล่านั้นขาดทั้งหมด พวกมันส่งเสียงหอนด้วยความเจ็บปวด
จากนั้นก็มีเสียงตุบ ๆ ๆ——
หลังเสียงร่างล้มลงติด ๆ กันกว่าสิบครั้ง หมาป่าสีเงินที่ล้อมโม่ฉีหลินกับเซี่ยชิ่งหยางทั้งสี่คนอยู่ก็หมอบลงกับพื้นทั้งหมด ตรงบาดแผลที่แขนขาถูกโม่ฉีหลินตัดขาด เลือดไหลทะลักออกมาราวกับน้ำหลากที่เปิดประตูเขื่อน
เลือดร้อนระอุนั้นทำให้น้ำแข็งแห้งกรังละลายไปด้วย
แม้หมาป่าทั้งหมดจะล้มลงและหมดสภาพต่อสู้แล้ว
แต่โม่ฉีหลินก็ยังไม่หยุดมือ หลังลุกขึ้นยืน เธอก็เดินเข้าไปฟันซ้ำทีละตัว ปลิดชีวิตพวกมันจนหมด
กระบวนการทั้งหมดนี้ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที!
ไม่ถึงหนึ่งนาที เธอก็สังหารหมาป่ายักษ์ไปกว่าสิบตัว แม้ผู้ชมและกลุ่มสังเกตการณ์จะรู้อยู่แล้วว่าโม่ฉีหลินแข็งแกร่งเกินกว่าจะเรียกว่ามนุษย์ แต่ก็อดตะโกนออกมาไม่ได้
แข็งแกร่ง!
แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!
ฝีมือของโม่ฉีหลินทำให้หมาป่าสีเงินที่ยังมีชีวิตอยู่อีกราวสิบตัวหวาดกลัวอย่างยิ่ง พวกมันไม่กล้าโจมตีต่อ ได้แต่แยกเขี้ยวคำรามต่ำ ๆ แล้วถอยหลังไป