อู๋เสีย พั่งจื่อ และเซี่ยชิ่งหยางทั้งสี่คนไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบกุมศีรษะหมอบลงทันที
ฟึ่บ—
หมาป่าสีเงินกระโจนพลาด ลอยข้ามศีรษะพวกเขาไป ก่อนจะร่อนลงบนพื้นน้ำแข็ง
“อาอู—” เมื่อเห็นว่าล่าไม่สำเร็จ หมาป่าสีเงินก็เดือดดาลด้วยความอับอาย มันคำรามต่ำ ๆ ต่อเนื่องหลายครั้ง แล้วยังใช้ขาหน้าตะกุยพื้นน้ำแข็งอย่างดุร้าย จากนั้นย่อตัวลงอีกครั้งก่อนกระโจนใส่โม่ฉีหลินที่อยู่หน้าสุด
เพราะโม่ฉีหลินอยู่ใกล้มันที่สุด แถมยังยืนอยู่ด้วย
สำหรับมันแล้ว นี่คือการยั่วยุอย่างโจ่งแจ้ง!
“เสี่ยวเกอ ระวัง!” อู๋เสียกับพั่งจื่อตะโกนด้วยความร้อนใจเมื่อเห็นเหตุการณ์
โม่ฉีหลินไม่ตอบ สายตาจับจ้องหมาป่าสีเงินที่พุ่งเข้ามา ในจังหวะที่กรงเล็บคมกริบของมันเกือบจะตะปบถึงตัว เธอหรี่ตา ย่อเข่าพร้อมแอ่นตัวหลบไปด้านหลัง หลบการงับของหมาป่าสีเงินได้อย่างฉิวเฉียด ปฏิกิริยารวดเร็วจนชวนตะลึง
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนหมาป่าสีเงินกระโจนข้ามเหนือศีรษะเธอไป เธอยังรีบยืดตัวขึ้น คว้าขาหลังข้างหนึ่งของมันไว้ แล้วรวบรวมแรงทั้งหมดไว้ที่เอวกับสองแขน เหวี่ยงมันกลับไปทางที่มันพุ่งมา
ฟิ้ว—
หมาป่าสีเงินลอยเป็นวิถีโค้งไปในอากาศราวยี่สิบถึงสามสิบเมตร ก่อนจะกระแทกพื้นน้ำแข็งอย่างแรง ร่างมันกลิ้งไปหลายตลบ ไถลไปตามพื้นอีกหลายเมตรกว่าจะหยุด แล้วจึงกระอักเลือดออกมา ก่อนแน่นิ่งสนิท
แต่ไม่ว่าจะเป็นอู๋เสียกับพั่งจื่อ เซี่ยชิ่งหยางทั้งสี่คน ผู้ชม หรือกลุ่มสังเกตการณ์ ก็ไม่มีใครดีใจได้
เพราะด้านหลังหมาป่าสีเงินที่ตายไป ยังมีหมาป่าสีเงินยืนอยู่เต็มไปหมดจนมองไม่เห็นจำนวน