“แค่ 100,000 หยวนเองเหรอ? เงินแค่นี้จะซื้ออุปกรณ์ได้สักเท่าไรกัน?” พั่งจื่อเบ้ปาก พูดอย่างดูแคลนว่า “รู้ไหม เมื่อก่อนพวกเราสามคนลงสุสานกัน แค่หาปืนมาสักกระบอก หาระเบิดมาสักหน่อยก็เกิน 100,000 หยวนแล้ว!”
“แล้วสถานะของพวกเราล่ะ ในโลกนี้พวกเรามีทะเบียนบ้านไหม?” อู๋เสียใส่ใจเรื่องนี้มาก
【แน่นอนว่าไม่มี พวกคุณก็ไม่ได้จะอยู่ในโลกนี้ตลอดไป ไม่จำเป็นต้องจัดการเรื่องทะเบียนบ้านให้หรอก】ระบบตอบอย่างตรงไปตรงมา
พั่งจื่อหัวเราะลั่น “สมกับเป็นพวกเราสามคนจริง ๆ ลงสุสานด้วยกัน เปิดโลงด้วยกัน แช่เท้าด้วยกัน นอนเตียงเดียวกัน ตอนนี้แม้แต่คนไร้ทะเบียนก็ยังเป็นด้วยกันอีก เยี่ยม เยี่ยม!”
【เอาละ เรื่องที่ต้องบอกก็แจ้งให้ทราบหมดแล้ว ระบบขอลงก่อน มีข้อสงสัยอะไรก็ค่อยเรียกระบบทีหลัง บ๊ายบาย!】
ระบบออกจากระบบไปแล้ว
ส่วนโม่ฉีหลิน อู๋เสีย และพั่งจื่อ ทั้งสามคนก็เงียบลงในทันที บรรยากาศพลันกระอักกระอ่วน ไม่เหลือความตื่นเต้นยินดีจากการไม่ได้พบกันมาหลายปีเลยแม้แต่น้อย
ทั้งหมดเป็นเพราะเพศของโม่ฉีหลิน ทำให้อู๋เสียกับพั่งจื่อไม่รู้ว่าควรกอดเธอดีหรือไม่ควรกอดดี
ผ่านไปครู่หนึ่ง พั่งจื่อกำหมัดปิดปากกระแอม “เทียนเจิน ดูสภาพเสี่ยวเกอตอนนี้สิ หน้าเดิมแท้ ๆ ส่วนสูงก็เท่าเดิม แค่มีสองก้อนงอกขึ้นมาตรงหน้าอก ทำเอาเฮียพั่งมองยังไงก็ไม่ชิน”
“อืม...” อู๋เสียเหลือบมองหน้าอกของโม่ฉีหลินอีกครั้ง ใบหูเริ่มแดงระเรื่อ
ใช่แล้ว เสี่ยวเกอที่เป็นผู้ชายดี ๆ อยู่ ๆ ก็กลายเป็นเสี่ยวเกอผู้หญิง