คนอื่น ๆ ในกลุ่มสังเกตการณ์ไม่สงสัยในสายตาของเขา
เพราะเหตุนี้เอง ตอนนี้คนอื่น ๆ ในกลุ่มสังเกตการณ์จึงรู้สึกซับซ้อนอยู่บ้าง
พวกเขากำลังคิดว่า ในเมื่อผู้เข้าแข่งขันสองคนนี้เคยฆ่าคนมาแล้ว ผู้เข้าแข่งขันโม่ฉีหลินที่สนิทกับพวกเขา จะเคยฆ่าคนมาด้วยหรือเปล่า?
เซี่ยชิ่งหยางทั้งสี่คนกับผู้ชมกลับไม่ได้คิดมากขนาดนั้น ต่างพากันส่งเสียงชื่นชมพั่งจื่อที่สั่งสอนกู้เจวี่ยกับอีกสองคน
มีเพียงคนตระกูลกู้เท่านั้นที่เห็นกู้เจวี่ยกับอีกสองคนถูกซ้อมแล้วเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย
ภูเขาหิมะ ทุ่งหิมะ
พั่งจื่อซ้อมกู้เจวี่ยกับกู้อู่จนร่อแร่ ก่อนจะยอมปล่อยทั้งคู่ แล้วกลับมาหาโม่ฉีหลินกับอู๋เสีย
เซี่ยชิ่งหยางทั้งสี่รีบปรบมือต้อนรับ หวังเพิ่มคะแนนความประทับใจ
“ท่านพั่งจื่อ เท่มากเลยครับ!”
“ใช่แล้ว คนเดียวล้มสามคน เก่งจริง ๆ!”
“ฮ่า ๆ พวกหนุ่มน้อยทั้งหลาย มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าท่านพั่งจื่อของฉันทั้งสง่างามและเก่งกาจ ไม่เลว ๆ สมควรได้รับคำชม!” พั่งจื่อหัวเราะพลางตบพุงโต ๆ ท่าทางราวกับเป็นคนละคนกับเมื่อครู่ที่ลงมืออย่างโหดเหี้ยมและพูดคำไหนคำนั้นถึงตาย
“ไอ้หมูอ้วน ดูทำเป็นเก่งเข้า!” อู๋เสียส่ายหน้าอย่างขบขัน ก่อนจะนั่งลงข้างโม่ฉีหลินอีกครั้ง
“จริงสิ ฉันเกือบลืมไปเลย!” จู่ ๆ เซี่ยชิ่งหยางก็นึกอะไรขึ้นได้ เขาหันกลับไปยังจุดเดิม แล้วหิ้วกระเป๋าเป้ลายพรางใบใหญ่สองใบกลับมา “ท่านพั่งจื่อ นายน้อยสาม กระเป๋าสองใบนี้ ใบหนึ่งเป็นอุปกรณ์กับอาวุธที่ทางการเตรียมให้พวกคุณ อีกใบเป็นของที่ทางการเตรียมให้เสี่ยวเกอ มีข้าวทหารรสไก่สารพัดแบบ ทางการให้พวกเราช่วยเอาเข้ามาให้ครับ”
พูดจบ เซี่ยชิ่งหยางทั้งสี่ก็หันไปมองโม่ฉีหลินที่กำลังหันหน้าไปทางภูเขาหิมะ หวังจะได้รับสักแวบจากเธอ
พวกเขาไม่ได้หวังให้เธอสนิทสนมกับพวกเขาเหมือนที่สนิทกับอู๋เสียและพั่งจื่อ และไม่ได้หวังให้เธอเป็นมิตรกับพวกเขาเหมือนที่เป็นกับจูเยี่ยนเยี่ยนและอาทา