“พวกเราต้องไปกันแล้ว!” อู๋เสียกับพั่งจื่อโบกมือเรียกเธอ
เมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของทั้งคู่ ความเจ็บปวดในใจโม่ฉีหลินก็ทุเลาลงบ้าง เธอหันกลับมาอย่างเต็มตัว พยักหน้าให้พวกเขา แล้วก้าวยาว ๆ เข้าไปหา
เธอรู้ว่าความทรงจำที่เพิ่งผุดขึ้นมาในหัว เป็นความทรงจำตอนที่เสี่ยวเกอพบแม่ของตัวเองเป็นครั้งแรก
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมระบบถึงส่งความทรงจำของเสี่ยวเกอมาให้เธอเป็นครั้งคราว
แต่สักวันหนึ่ง เธอจะต้องเข้าใจให้ได้
อู๋เสียกับพั่งจื่อไม่ได้ยืนรอให้โม่ฉีหลินเดินไปหาอยู่ตรงนั้น แต่เลือกเดินเข้าหากัน ขณะที่โม่ฉีหลินเดินไปหาพวกเขา ทั้งคู่ก็เดินเข้าไปหาเธอเช่นกัน
ทั้งสองยืนขนาบโม่ฉีหลินคนละข้าง ขนาบเธอไว้ตรงกลาง ต่างคนต่างวางมือบนไหล่ข้างหนึ่งของเธอ แล้วเดินเรียงแถวไปพร้อมกัน
“เสี่ยวเกอ” อู๋เสียมองโม่ฉีหลิน “ถึงชีวิตของฉันกับพั่งจื่อจะสั้นนัก คงอยู่เป็นเพื่อนนายไปจนถึงวาระสุดท้ายไม่ได้ แต่ก่อนจะถึงวันนั้น พวกเราจะอยู่ข้างนายเสมอ”
“เทียนเจินพูดถูก รอคราวนี้นายกลับออกมาจากประตูสำริดแล้ว พวกเราสามพี่น้องจะล้างมือจากวงการ วางมือจากยุทธภพ แล้วหาที่สักแห่งที่ตัดขาดจากโลกภายนอก ใช้ชีวิตบั้นปลายด้วยกัน ไม่แยกจากกันอีก!” พั่งจื่อหัวเราะอย่างร่าเริง
โม่ฉีหลินหลุบตาลง
เธอรู้ดีว่าคำพูดเหล่านี้ไม่ได้พูดกับเธอ แต่พูดกับเสี่ยวเกอตัวจริง พวกเขาคิดว่าเธอคือเสี่ยวเกอตัวจริง จึงดีกับเธอถึงเพียงนี้
แต่เธอกลับอดหลงใหลในความดีที่พวกเขามีให้ไม่ได้จริง ๆ