“คนข้างบนถามแล้ว แต่เธอไม่ได้ตอบ แค่บอกว่าจะไม่ไปถือสัญชาติประเทศอื่น”
“อย่างนั้นหรือ งั้นก็ปล่อยให้เธอตัดสินใจเถอะ” ผู้นำสูงสุดตอบตกลงอย่างไม่ลังเล
คนที่อยู่ปลายสายกลับร้อนใจ “ท่านครับ จะเห็นด้วยได้อย่างไรครับ ถ้าเธอไปถือสัญชาติประเทศอื่นจริง ๆ จะทำอย่างไรครับ?”
ผู้นำหัวเราะตอบ “อย่ากังวลเลย พวกเราวิเคราะห์นิสัยของผู้เข้าแข่งขันโม่ฉีหลินอย่างละเอียดแล้ว ในเมื่อเธอบอกว่าจะไม่ทำ ก็ย่อมไม่ทำแน่นอน เราต้องเชื่อใจเธอ”
“ก็ได้ครับ แต่ถ้าถูกถอนทะเบียนบ้านแล้ว เธอก็จะกลายเป็นคนไร้ทะเบียน จะไปไหนก็ไม่ได้ ทำอะไรก็ไม่ได้เลยนะครับ?”
ผู้นำหัวเราะอีกครั้ง “สำหรับคนอื่น หากไม่มีทะเบียนบ้านก็ทำอะไรไม่ได้ แต่สำหรับผู้เข้าแข่งขันโม่ฉีหลินกลับไม่ใช่ เธอคือบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดของประเทศหัว ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหนหรือทำอะไร พวกเราก็พร้อมอำนวยความสะดวกให้โดยไม่มีเงื่อนไข เพราะฉะนั้นเธอจะมีทะเบียนบ้านหรือไม่ จะเป็นคนไร้ทะเบียนหรือเปล่า แล้วมันต่างกันอย่างไร? เอาละ ตอบกลับไปได้”
“รับทราบครับ!”
ไม่กี่นาทีต่อมา ผู้อำนวยการก็ได้รับโทรศัพท์จากผู้บังคับบัญชา เมื่อรู้ความต้องการของเบื้องบน เขาก็อ้าปากค้างจนแทบกลม
จากนั้นเขาก็บอกความต้องการของเบื้องบนแก่โม่ฉีหลิน “เสี่ยวเกอ เบื้องบนอนุญาตให้คุณถอนทะเบียนบ้านแล้ว เดี๋ยวผมจัดการให้”
“ขอบคุณค่ะ” แววตาของโม่ฉีหลินเผยความยินดีจาง ๆ
ผู้อำนวยการโบกมือ “ไม่ ๆ คุณทำคุณประโยชน์ให้ประเทศหัวมากมายขนาดนี้ คนที่ควรพูดขอบคุณคือพวกเราต่างหาก”