โม่ฉีหลินถอนหายใจอย่างจำใจ ก้มลงเก็บซากเต็นท์อย่างลวก ๆ จากนั้นยืนชิดเท้า ย่อเข่าลง ก่อนจะทะยานขึ้นจากพื้นไปยืนบนกิ่งไม้ใหญ่ที่สูงราว 7-8 เมตร
จากนั้นเธอก็ถอดเป้ หยิบขนมปังกรอบแบบสุญญากาศหนึ่งห่อกับน้ำหนึ่งขวดออกมา แล้วสะพายเป้กลับขึ้นหลัง ก่อนจะนั่งพิงลำต้นอยู่บนกิ่งไม้
คงเพราะกลับมายังโลกแห่งความจริงแล้ว ไม่จำเป็นต้องคอยระแวดระวังอยู่ตลอดเวลา
ตอนนี้ท่านั่งของโม่ฉีหลินผ่อนคลายมาก ขาซ้ายงอขึ้น เหยียบอยู่บนกิ่งไม้ ส่วนขาขวาห้อยลงไป มือทั้งสองข้างถือขนมปังกรอบกับน้ำคนละอย่าง เธอกินขนมปังกรอบสลับกับจิบน้ำอย่างช้า ๆ
อีกด้านหนึ่ง ณ เมืองหลวง
หลังยืนยันว่าร่างกายของจูเยี่ยนเยี่ยนไม่มีปัญหาร้ายแรง บรรดาผู้นำกองทัพ รวมถึงกลุ่มสังเกตการณ์ที่ตั้งใจเดินทางมาเยี่ยมเยียน และผู้นำระดับสูงต่างก็พากันถอนหายใจโล่งอก
หลังจากนั้น ผู้นำทั้งสามฝ่ายก็เริ่มหารือเรื่องจัดพิธีมอบรางวัลให้โม่ฉีหลินกับจูเยี่ยนเยี่ยน
คืนนั้น หน่วยงานทางการหลายแห่งต่างออกมาประกาศเชิญชวนโม่ฉีหลินผ่านทางอินเทอร์เน็ต หวังให้เธอปรากฏตัวด้วยตนเองและเดินทางไปเมืองหลวงเพื่อเข้าร่วมพิธีมอบรางวัล
เธอสร้างคุณประโยชน์ให้ประเทศหัวไว้มากมาย และทำผลงานไว้ตั้งมากมาย
พวกเขาจึงอยากทำอะไรตอบแทนเธอบ้าง
เมื่อเห็นดังนั้น ผู้ชมต่างก็พากันออกมาเรียกหาโม่ฉีหลินบนอินเทอร์เน็ตอย่างกระตือรือร้น บางคนถึงกับออกจากบ้านเพื่อตามหาร่องรอยของเธอทั่วประเทศ
เพราะพวกเขาอยากให้เธอไปรับเกียรติยศที่เป็นของเธอ