“ผู้หญิง...ผู้หญิงงั้นเหรอ?” อู๋เสียเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ “เป็นไปไม่ได้ ต่อให้หน้าตา ส่วนสูง แล้วก็มีดโบราณเหล็กดำของเสี่ยวเกอจะปลอมกันได้ แต่นิ้วสุสานปลอมไม่ได้!”
“เชื่อฉันสิ เทียนเจิน ดวงตาคู่นี้ของพี่อ้วนมองอย่างอื่นไม่เก่ง แต่ถ้าเป็นสมบัติกับผู้หญิงละก็ ตาเป็นไฟเชียวละ” พั่งจื่อชูนิ้วสองนิ้วขึ้นแตะหางตาตัวเอง “ถึงนิ้วสุสานจะปลอมไม่ได้ แต่อย่าลืมสิ คนที่มีนิ้วสุสานไม่ได้มีแค่เสี่ยวเกอคนเดียว หลายปีมานี้ไม่ใช่มีคนจากตระกูลจางที่อ้างว่ามาจากตระกูลจางโพ้นทะเลโผล่มาตั้งหลายคนหรอกหรือ?”
พูดพลางพี่อ้วนก็ไล่สายตามองหน้าอกของโม่ฉีหลินอย่างเจ้าเล่ห์ “ขอถามหน่อย คุณหนูมาจากตระกูลจางโพ้นทะเลคนไหนหรือ? จางไห่ซิ่ง? หรือจางไห่อะไรสักอย่าง? ไม่ว่าอย่างไร ใจกล้าไม่เบาเลยนะ กล้าปลอมเป็นประมุขตระกูลของตัวเอง แต่ไหน ๆ จะปลอมทั้งที อย่างน้อยก็ใส่ใจหน่อยสิ ไม่พันหน้าอกสักนิดก็ออกมาแล้ว”
หน้าอก?
อู๋เสียมองไปยังหน้าอกของโม่ฉีหลิน แล้วชะงักไป
มีหน้าอกจริงด้วย!
โม่ฉีหลินเองก็รู้ว่าทั้งสองคนกำลังจ้องหน้าอกเธออยู่
ต่างกันตรงที่อู๋เสียแค่ประหลาดใจ ส่วนพั่งจื่อจงใจหยอกล้อจริง ๆ อย่างไรเสีย สำหรับศัตรูแล้ว พั่งจื่อไม่จำเป็นต้องมีมารยาทสุภาพบุรุษ เหมือนครั้งก่อนที่ยังแซวอาหนิงว่าใส่กางเกงหนังแล้วผายลมจะพองไหมนั่นแหละ
โม่ฉีหลินเม้มปากอย่างไร้อารมณ์ จากนั้นก็ใช้ปลายเท้าเขี่ยก้อนหินเล็ก ๆ บนพื้น
ฟิ้ว—
ก้อนหินพุ่งออกไป กระแทกเข้ากลางหน้าผากพั่งจื่อพอดี
“โอ๊ย!” พั่งจื่อร้องเสียงดัง พลางกุมหน้าผากแล้วถลึงตามองโม่ฉีหลิน “โห ยังกล้าตีพี่อ้วนอีกเรอะ? คอยดูเถอะ พอประมุขตระกูลของพวกเธอออกมาจากประตูสำริดเมื่อไร พี่อ้วนจะฟ้องให้โดนลงโทษซ้ำซ้อนเลย!”