นังสารเลว!
ฉาวอิ่งเกือบฟาดโต๊ะแล้วพุ่งเข้าไปหา
แต่ตอนนี้เธอทำไม่ได้ และไม่กล้าด้วย!
ไม่อย่างนั้นจวงหนานไม่มีทางปล่อยเธอไปแน่...
“ให้ฉันช่วยไหม?” หลิ่วม่านยิ้มหวานพลางมองเฉินซานเหอ ไม่รอให้เขาตอบก็ลุกขึ้นยืนก้มตัวลง แล้วจุ๊บปากเฉินซานเหอไปหนึ่งที
เฉินซานเหอชะงัก ก่อนถามอย่างไม่รู้ตัวว่า “เธอทำอะไรน่ะ?”
“ก็ช่วยนายยั่วโมโหแฟนเก่าไง ไม่ต้องขอบคุณหรอก ใครใช้ให้ฉันใจดีล่ะ” หลิ่วม่านขยิบตาให้เฉินซานเหอย่างซุกซน ก่อนส่งสายตาเป็นเชิงถาม “เห็นสีหน้าเธอไหม?”
เฉินซานเหอไม่อยากข้องเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้มากเกินไป
แต่ความรู้สึกนี้...
แม่งสะใจจริง ๆ!
เขาไม่ได้รักฉาวอิ่งแล้ว แต่ในใจก็ยังมีเรื่องค้างคาเหมือนมีก้อนอัดแน่นอยู่ พอเห็นสีหน้าของฉาวอิ่ง ความอัดอั้นนั้นก็คลายลงไปบ้าง ทว่ายังไม่พอ!
ฉาวอิ่งกำหมัดแน่นทันที ลมหายใจพลอยกระชั้นขึ้นมา
เฉินซานเหอรักเธอชัด ๆ
เขาจะปล่อยให้ผู้หญิงคนอื่นจูบได้ยังไง!
ฉาวอิ่งรู้สึกแสบจมูก น้ำตาแทบไหลเพราะภาพตรงหน้า!
จวงหนานเองก็ไม่สบอารมณ์
เพราะเขาพบว่าผู้หญิงที่นั่งตรงข้ามเฉินซานเหอสวยกว่าฉาวอิ่ง แถมหุ่นยังดีกว่าอีก แบบนี้ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดเข้าไปใหญ่!
แต่...
เขารู้ว่าเฉินซานเหอยังห่วงฉาวอิ่งอยู่
ถ้าอย่างนั้นสิ่งที่เขาจะทำต่อจากนี้ ต้องทำให้เฉินซานเหอโกรธจนกระอักเลือดแน่ แค่คิดภาพนั้นขึ้นมาเขาก็ตื่นเต้นแล้ว