ที่นี่ค่าใช้จ่ายเฉลี่ยต่อคนอยู่ที่หลักพันหยวนก็จริง แต่นั่นเป็นเพียงค่าใช้จ่ายขั้นพื้นฐานเท่านั้น
ถ้าอยากกินให้ดีขึ้นหน่อย
ต่อให้ไม่สั่งเครื่องดื่ม แค่ค่าอาหารก็แตะหลักหมื่นหยวนได้เป็นเรื่องปกติ
“งั้นไปกันเถอะ ที่รัก ผู้ช่วยเฉิน”
พอถูกหลิ่วม่านคล้องแขนอีกครั้ง เฉินซานเหอก็รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว
ยิ่งคิดว่าผู้หญิงคนนี้เป็นชู้ของหวังฮ่าวจง เขา เฉินซานเหอ ก็ไม่มีอารมณ์จะเป็นมือที่สามสักนิด!
เฉินซานเหอเดินกระมิดกระเมี้ยนเข้าไปในร้านอาหาร ก่อนจงใจเลือกที่นั่งตรงมุมซึ่งไม่ค่อยสะดุดตา “นั่งตรงนี้แล้วกัน”
หลิ่วม่านกวาดตามองรอบ ๆ แล้วทำปากยื่น ถามเสียงหวานออดอ้อนว่า “เฉินซานเหอ คุณกลัวคนอื่นเห็นเรามาด้วยกันขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันขี้เหร่มากหรือไง?”
เฉินซานเหอตัดสินใจพูดกันตรง ๆ “เลขาหลิ่ว ผมไม่เคยไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจใช่ไหม?”
หลิ่วม่านนั่งลง วางคางบนมือทั้งสองข้าง แล้วยิ้มพลางตอบว่า “แน่นอนว่าไม่ ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ?”
เฉินซานเหอยกน้ำขึ้นดื่ม ก่อนกระแอมเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “แค่ก เรื่องระหว่างคุณกับคุณหวัง ทั้งบริษัทก็รู้กันหมดแล้ว คุณมาใกล้ชิดกับผมแบบนี้ พรุ่งนี้ข่าวคงไปถึงหูคุณหวังแน่ คุณแน่ใจนะว่าไม่ได้กำลังหาเรื่องให้ผม?”
“คุณกลัวเหรอ?” หลิ่วม่านกะพริบตาอย่างซุกซน กดเสียงต่ำหยอกเย้าว่า “เฉินซานเหอ คุณยังนอนกับอดีตภรรยาของคุณหวังมาแล้วเลย ยังจะกลัวชู้คนหนึ่งอย่างฉันอีกเหรอ?”