“ขอโทษนะ ฉันมีธุระต้องไปก่อน!” เฉินซานเหอเบียดฝูงชนออกมาอย่างรีบร้อน ก่อนจะขี่สกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าคันเล็กของตัวเองมุ่งหน้าไปยังบริษัท
“คุณ!”
ถังเยียนหรานได้แต่มองเฉินซานเหอจากไป พอก้มลงก็เห็นว่าหญิงงามวัยกลางคนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นแล้ว
“เยียนหราน...”
“แม่!”
ถังเยียนหรานกอดหญิงงามวัยกลางคนไว้พลางร้องไห้ด้วยความดีใจ ก่อนถามอย่างร้อนใจว่า “แม่ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า แม่ทำหนูตกใจแทบตาย!”
หญิงงามวัยกลางคนใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ แล้วจึงเอ่ยช้า ๆ ว่า “ฉัน... ฉันกำเริบอีกแล้วเหรอ?”
“ค่ะ...” ถังเยียนหรานประคองมารดาให้ลุกขึ้นนั่ง จากนั้นก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังคร่าว ๆ
หนานกงเยี่ยนรับฟังเงียบ ๆ พอรู้ว่าอีกฝ่ายมีวิธีรักษา “อาการป่วย” ของตนได้ ก็จับข้อมือถังเยียนหรานแน่นอย่างตื่นเต้นแล้วถามว่า “ถ้าอย่างนั้น ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตแม่อยู่ที่ไหน?”
ทุกเดือนเธอต้องทนทุกข์ทรมานจากอาการแบบนั้นจริง ๆ
ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงกว่าการปวดประจำเดือนสิบเท่า หรือแม้แต่ร้อยเท่า คนทั่วไปไม่มีทางเข้าใจได้ หลายปีมานี้เธอใช้เงินไปกับการรักษาไม่รู้เท่าไร ลองวิธีต่าง ๆ มานับไม่ถ้วน แต่ผลลัพธ์ก็...
“แม่ หนู...” ถังเยียนหรานก้มหน้าลง ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “หนูไม่ทันได้ขอช่องทางติดต่อเขาไว้...”
“อะไรนะ?” หนานกงเยี่ยนกุมหน้าอกแล้วกวาดตามองรอบ ๆ จนกระทั่งเห็นกล้องวงจรปิดตรงมุมหนึ่ง แววดีใจก็วาบขึ้นในดวงตา “ไม่เป็นไร เยียนหราน แม่ไม่สนว่าลูกจะใช้วิธีไหนหรือจ่ายเงินเท่าไร ยังไงก็ต้องหาเขาให้เจอ!”