เฉินซานเหอขยับข้อมือไปมา “ช่างเถอะ ปล่อยพวกแกไว้แบบนี้ ฉันก็ยังไม่วางใจอยู่ดี...”
ชายผมทองน้ำหูน้ำตาไหลพราก อ้อนวอนเสียงสั่น “พี่ อย่าลงมือเลย พวกเราจะออกจากเมืองไห่เฉิงเดี๋ยวนี้ ต่อไปจะไม่กลับมาอีกแล้ว!”
“ใช่ ๆ พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้!”
คนอื่น ๆ พากันเออออตาม
พูดเป็นเล่น!
ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าซุนต้าหลงเป็นหรือตาย แถมยังถูกอัดจนพิการ พวกเขาไม่รีบไปแล้วจะรอให้เจ้าภาพตั้งโต๊ะเลี้ยงหรือไง?
ยิ่งไปกว่านั้น ผู้หญิงที่ชื่อฉ่ายหยาคนนั้นยังโหดกว่าซุนต้าหลงเสียอีก
ตอนนี้ซุนต้าหลงโดนซ้อมจนอยู่ในสภาพนี้ แต่พวกที่เป็นลูกน้องอย่างพวกเขากลับไม่เป็นอะไร หากยังไม่รีบหนีไป รอให้ผู้หญิงคนนั้นรู้เรื่องเข้า จุดจบของพวกเขาคงอนาถยิ่งกว่าซุนต้าหลงแน่!
“รีบไสหัวไปซะ ต่อไปอย่าให้ฉันเห็นพวกแกอีก!”
“ครับ ๆ พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้!”
คนหลายคนรีบลุกขึ้นแล้วเผ่นหนีล้มลุกคลุกคลาน
“เดี๋ยวก่อน!”
ชายผมทองนึกว่าเฉินซานเหอเปลี่ยนใจอีกแล้ว จึงหันกลับมาคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว “พี่ พวกเราไปจริง ๆ นะ จริง ๆ...”
เฉินซานเหอพูดเสียงเย็น “พาเขาไปด้วย!”
“อ๊ะ เข้าใจแล้ว!”
คนเหล่านั้นรีบหามซุนต้าหลงขึ้นรถตู้ แล้ววิ่งไปที่รถ
เมื่อเห็นรถตู้ดริฟต์หายลับไปตรงหัวมุมถนน เฉินซานเหอจึงละสายตากลับมา เขาก้มมองหมัดของตัวเอง มุมปากยกขึ้นอย่างอดไม่ได้
นี่เพิ่งเป็นขั้นหลอมกายระดับสองเท่านั้น!
แค่พละกำลัง การได้ยิน และการดมกลิ่นของเขาก็เหนือกว่าคนทั่วไปถึงสามเท่าแล้ว ส่วนในแต่ละขั้นต่อจากนี้ เขาก็จะได้รับการพัฒนาตามลำดับ