เฉินซานเหอถึงกับตะลึง
เขามีบัตรเงินเดือนอยู่ใบเดียว แถมยังอยู่กับฉาวอิ่ง
ต่อให้เอาบัตรกลับคืนมาได้ เขาก็ยังไม่วางใจจะฝากเงินไว้ในนั้น
“ไม่มีหรือ? งั้นเอาเป็นเงินสดก็แล้วกัน” ท่านสองอู๋พยักหน้าให้หญิงสาวข้างกาย เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกทันที
ไม่ถึงสิบกว่านาที ชายร่างกำยำสองคนก็อุ้มกล่องใบหนึ่งวิ่งเข้ามา
ท่านสองอู๋ถามว่า “เงิน 1,200,000 นับดูไหม?”
“ไม่ต้องครับ ผมเชื่อว่าผู้เฒ่าไม่หลอกผมหรอก!” เฉินซานเหอยกกล่องขึ้นด้วยมือข้างเดียว ในใจก็อดแปลกใจไม่ได้ เงิน 1,200,000 นี่เบาเกินไปหรือเปล่า?
แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้ท่านสองอู๋คิดไปอีกทาง
เงินสด 1,200,000 อย่างน้อยก็หนักเกือบ 20 กิโลกรัม
ชายหนุ่มยกขึ้นได้อย่างสบาย ๆ หรือจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์?
ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าอีกฝ่ายเป็นแค่เจ้าหนุ่มซื่อบื้อที่โชคดีเท่านั้น แต่ดูท่าเขาคงตาถั่วเสียแล้ว
ในฝูงชน จวงหนานหน้าตาบิดเบี้ยวจนน่ากลัว
ปฏิกิริยาแรกของเขาคือคิดว่าตัวเองถูกหลอก!
หรือเฉินซานเหอกับพวกนั้นร่วมมือกันหลอกเอาเงินเขา?
“พ่อหนุ่ม เธอชื่ออะไร?”
“เฉินซานเหอครับ”
“ซานเหอ ชื่อดีนี่!” ท่านสองอู๋หัวเราะร่า “ร้านของคนแก่อยู่ข้างหน้า ไปดื่มชาด้วยกันสักถ้วยไหม?”
เฉินซานเหอตั้งใจจะปฏิเสธ แต่พอคิดอีกที ต่อไปหากเขาหาของดีได้แล้วอยากขาย การมีคนรู้จักไว้บ้างก็คงช่วยให้จัดการได้สะดวก
อีกอย่าง เขาก็รู้สึกดีกับผู้เฒ่าคนนี้