ครบกำหนดสิบวันในเวลาไม่นาน
เช้าวันนั้น หลวนซูหนิงโทรมาบอกว่าจะขับรถไปรับหลี่จวิน แต่เขาปฏิเสธ
เขาให้เธอส่งตำแหน่งมา แล้วขับรถไปเอง
รถแล่นผ่านย่านใจกลางเมืองอันพลุกพล่าน ก่อนจะมาถึงคฤหาสน์อันเงียบสงบแห่งหนึ่ง
คฤหาสน์มีพื้นที่กว้างขวาง ต้นไม้เขียวชอุ่มทั่วบริเวณ
หลวนซูหนิงแจ้งทางไว้ล่วงหน้าแล้ว หลี่จวินจึงขับรถสปอร์ตตรงเข้าไปจนถึงส่วนลึกที่สุดของคฤหาสน์
ด้านในมีวิลล่าหลายหลัง ตรงหน้าวิลล่าหลังใหญ่ที่สุด หลวนซูหนิงกับหลวนเส้าฮงผู้เป็นบิดา รวมถึงหลวนเส้าอี๋ผู้เป็นอารองและคนอื่น ๆ กำลังยืนเรียงแถวต้อนรับ
นอกจากนั้น ยังมีคนรับใช้และบอดี้การ์ดอีกหลายคนอยู่โดยรอบ
เมื่อเห็นรถสปอร์ตของหลี่จวิน หลวนซูหนิงก็รีบเดินเข้าไปหา ใบหน้าเปี่ยมด้วยความยินดี
เธอจับมือหลี่จวิน พาเขาไปหาครอบครัว
แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่ทันสังเกตว่าท่าทางระหว่างเธอกับหลี่จวินดูสนิทสนมกันเกินไปเล็กน้อย
หลวนเส้าฮงเห็นภาพนั้นแล้วขมวดคิ้วนิด ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร
หลวนซูหนิงแนะนำให้บิดารู้จักว่า “พ่อคะ คนนี้คือหลี่จวินที่หนูเคยเล่าให้ฟัง เป็นคนที่แม้แต่จ้าวหลงถูกับหวงเจียงเฉายังต้องมาต้อนรับ วันนี้มีเขาอยู่ด้วย ตระกูลหลวนของเราต้องปลอดภัยแน่นอนค่ะ”
จากนั้นเธอก็แนะนำสมาชิกในตระกูลให้หลี่จวินรู้จัก
“ที่แท้ก็คุณหลี่นี่เอง ลูกสาวผมพูดถึงคุณให้ฟังบ่อย ๆ”
หลวนเส้าฮงรีบยื่นมือไปจับมือกับหลี่จวิน
หลี่จวินสังเกตชายตรงหน้า เขาอายุราวสี่สิบกว่า ดูน่าเกรงขาม สมกับเป็นประมุขตระกูล