หลี่จวินวิ่งตามออกมาจากบาร์
ก็เห็นหวงซื่อเยวี่ยกับพวกกำลังเดินไปที่รถตู้คันหนึ่ง
พวกเขาพาลูกน้องมาด้วย 8 คน ในจำนวนนี้มีชายร่างกำยำที่ขวางทางหลี่จวินตอนกลางวันอยู่ด้วย ดูเหมือนจะชื่อว่าต้าเหมย
ตอนนี้พวกเขาเปิดประตูรถเตรียมขึ้นไปแล้ว
“หยุด!”
จังหวะนั้นเอง หลี่จวินตะโกนขึ้นกะทันหัน
หวงซื่อเยวี่ยกับพวกต่างหันกลับไปมองทันที และเห็นหลี่จวินยืนอยู่ตรงปากทางเข้าบาร์
“เป็นแกหรือ?”
หวงซื่อเยวี่ยหรี่ตาลงโดยไม่รู้ตัว ในใจพลันสะดุ้ง
เขานึกว่าหลี่จวินพาคนมาซุ่มโจมตี แต่รออยู่สิบกว่าวินาทีก็ยังไม่เห็นใครอยู่ด้านหลังหลี่จวิน จึงค่อยคลายใจ ก่อนเอ่ยเสียงเย็นชา “ไอ้หนู ใจกล้าไม่เบานี่ กล้ามาหาฉันคนเดียวด้วย”
พูดจบ หวงซื่อเยวี่ยก็เอนตัวพิงประตูรถแล้วจุดซิการ์
ชายร่างกำยำหลายคนที่อยู่ด้านหลังค่อย ๆ แยกย้ายกันออก ล้อมเข้าหาหลี่จวิน
“หวงซื่อเยวี่ย ตอนกลางวันแกไม่ได้อยากเจอฉันหรอกหรือ? ตอนนี้ฉันมาแล้ว เรามาคุยกันดี ๆ หน่อยไหม?”
หลี่จวินมีท่าทีสงบนิ่งและไม่สะทกสะท้าน
เมื่อเห็นท่าทางของหลี่จวิน หวงซื่อเยวี่ยก็อดหวั่นเกรงอยู่ในใจไม่ได้