ฝ่ามือของลู่ฉีดึงดูดสายตาของคนรอบข้างให้หันมามองทันที
ทุกคนต่างมองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง
“นังหน้าด้าน แกกล้ามายั่วสามีฉัน ดูสิว่าฉันจะตบแกให้ตายไหม!”
พูดจบ ลู่ฉีก็ยกมือขึ้น เตรียมจะตบไปที่ใบหน้าของไป๋เวยอีกครั้ง
ตอนนั้นเอง จูอวี่หานก็เดินเข้ามาคว้าแขนเธอไว้ทันที
“เธอจะทำอะไร? ห้ามทำร้ายเพื่อนฉันนะ”
“เพื่อนเธอเหรอ? เพื่อนเธอมันก็แค่นังแพศยาที่มายั่วสามีชาวบ้าน!”
“ทุกคนมาดูเร็ว! ฉันกับสามีมาร่วมงานเลี้ยง แต่ผู้หญิงหน้าด้านคนนี้ฉวยโอกาสตอนฉันไม่อยู่ เข้ามาออดอ้อนถึงเนื้อถึงตัวสามีฉันเอง แล้วยังยั่วเขาอีก!”
ลู่ฉีกล่าวหาเสียงดัง
สายตาของคนรอบข้างที่มองไป๋เวยพลันเต็มไปด้วยความรังเกียจ
ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน การไปยั่วสามีคนอื่นก็เป็นเรื่องผิดศีลธรรมทั้งนั้น
“ลู่ฉี เธอพูดเหลวไหล!”
ไป๋เวยร้อนใจจนแทบร้องไห้
“ฉันไม่ได้ยั่วสามีเธอ เขาต่างหากที่เข้ามาชวนฉันคุยเอง แล้วนี่ก็เป็นแผนที่พวกเธอจงใจใส่ร้ายฉัน!”
แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ใครจะยอมฟังคำแก้ตัวของเธอกัน
“ผู้หญิงคนนี้หน้าด้านจริง ๆ ยั่วสามีคนอื่นจนถูกจับได้คาหนังคาเขา ยังจะมาแก้ตัวอีก”
“นั่นสิ ดูแต่งตัวซะฉูดฉาดขนาดนั้น แวบเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนดี”
“ผู้หญิงรับแขกในบาร์ยังดูมีศักดิ์ศรีกว่าเธออีก”
“คงอยากไต่เต้าเข้าสังคมชั้นสูงจนหน้ามืดไปแล้ว อายุยังน้อยแท้ ๆ ไม่ยอมทำอะไรเป็นเรื่องเป็นราว ฉันเกลียดคนที่ทำลายครอบครัวคนอื่นที่สุด”