พี่เต๋อถูกซ้อมจนต้องกุมหัว ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
อวิ๋นเป้าเหลือบมองหลี่จวินอย่างเงียบ ๆ เมื่อเห็นแววตาคล้ายยิ้มแต่ไม่ยิ้มของอีกฝ่าย ก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายคงหายโกรธแล้ว จึงปรบมือเบา ๆ ก่อนกล่าวกับทุกคนว่า “ทุกท่าน พี่เต๋อคนนี้อาศัยอำนาจรังแกผู้อื่น ทำให้ชื่อเสียงบริษัทเฮ่าเทียนเสื่อมเสีย ตอนนี้เขาไม่ใช่คนของบริษัทเฮ่าเทียนอีกต่อไปแล้ว”
“เรื่องที่ผมมองคนผิด ผมต้องขอโทษจากใจจริง”
พอทุกคนได้ยินคำพูดของอวิ๋นเป้า ต่างก็สงสัยว่าตนฟังผิดไปหรือไม่
ผู้จัดการหน่วยเสือดาวอย่างอวิ๋นเป้า ซึ่งเล่าลือกันว่าโหดเหี้ยมและใช้ความรุนแรง แท้จริงกลับเป็นคนมีคุณธรรมและรู้ผิดชอบชั่วดีถึงเพียงนี้
พูดจบ อวิ๋นเป้าก็หันไปมองหยางโปอีกครั้ง
“น้องชาย ค่ารักษาพยาบาลของพ่อคุณทั้งหมด บริษัทเฮ่าเทียนจะเป็นผู้รับผิดชอบ ผมขอโทษคุณด้วย”
หยางโปเองก็รู้สึกไม่อยากเชื่อ รีบกล่าวว่า “ขอบคุณครับ พี่เป้า”
คราวนี้อวิ๋นเป้าจึงแสร้งทำเป็นเพิ่งจำหลี่จวินได้ สีหน้าประหลาดใจ
“อ้าว นี่ไม่ใช่เถ้าแก่หลี่หรอกหรือ? ไม่นึกเลยว่าเพิ่งแยกกันไปเมื่อครู่ จะมาเจอกันที่นี่อีก”
พูดพลางก็เดินเข้าไปจับมือหลี่จวินอย่างกระตือรือร้น
ท่าทางสนิทสนมยิ่งกว่าเจอพ่อแท้ ๆ เสียอีก
ฝีมือพลิกสีหน้าเช่นนี้ทำให้หลี่จวินอดทึ่งไม่ได้
ชั่วพริบตา ผู้คนมากมายในร้านเหล้าต่างเผยสีหน้าแปลกใจ
ที่แท้อีกฝ่ายรู้จักกับหลี่จวินนี่เอง มิน่าล่ะหลี่จวินถึงได้วางท่าใหญ่โตขนาดนี้
อีกด้านหนึ่ง พี่เต๋อที่ก้มหน้ากุมหัวอยู่บนพื้น พอเห็นภาพนี้ก็เข้าใจทุกอย่างทันที