แม้ไห่เต๋อเซิ่งจะตายไปแล้ว แต่ลูกน้องของเขายังอยู่
เมื่อหลี่จวินเงยหน้ามองคนอื่น ๆ คนที่ไห่เต๋อเซิ่งพามาด้วยต่างตัวสั่นงันงก แววหวาดกลัวปรากฏขึ้นในดวงตา
พวกเขารู้ดีว่าไห่เต๋อเซิ่งแข็งแกร่งเพียงใด แต่กลับถูกฆ่าตายอย่างง่ายดาย
ในชั่วพริบตา แม้จะมีกันมากกว่า 20 คน พวกเขาก็ยังเลือกหนีอย่างรวดเร็ว
คราวนี้หลี่จวินไม่ต้องลงมือเอง เสียงปืนก็ดังขึ้นรอบด้าน
มีคนหลายคนล้มลงกับพื้น ก่อนจะเห็นเงาร่างจำนวนมากปรากฏขึ้นจากทุกทิศทาง
คนเหล่านั้นคือพวกลูกน้องของเหลียงหย่ง
「จับพวกมันมา」
หลี่จวินสั่ง
ไม่นาน คนที่เหลือทั้ง 7 คนก็ถูกคุมตัวมาคุกเข่าตรงหน้าหลี่จวิน
หลี่จวินมองคนเหล่านั้นอย่างเรียบเฉยแล้วกล่าวว่า 「ตอบคำถามฉันดี ๆ ฉันจะไว้ชีวิตพวกแก」
ชายคนหนึ่งเงยหน้าขึ้น แววปรารถนาปรากฏในดวงตา
「ที่คุณพูดเป็นความจริงหรือเปล่า?」
「แน่นอน」
「ได้ ถามมาเลย!」
เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนประเภทที่ยอมตายเพื่อรักษาความลับอย่างไม่ยอมก้มหัว
「ไข่มุกหยกโลหิตคืออะไรกันแน่? ใช้อย่างไร?」หลี่จวินถาม
ชายคนนั้นตอบอย่างไม่ลังเลว่า 「ไข่มุกหยกโลหิตเป็นสมบัติล้ำค่าหายาก มาจากเผ่าจิ่วหลี ปรากฏขึ้นครั้งแรกในการประมูลครั้งหนึ่ง ต่อมาคนที่ประมูลได้ก็ถูกฆ่าตายในบ้าน」
「ไข่มุกหยกโลหิตถูกขุมกำลังต่าง ๆ แย่งชิงกัน สุดท้ายตกไปอยู่ในมือของตระกูลหลิน」