ไม่คิดเลยว่า ของอีกชิ้นที่อสูรตามหา จะอยู่ในมือเขามาตลอด
ช่างมีสมบัติล้ำค่าอยู่กับตัวแท้ ๆ แต่กลับไม่รู้เสียได้
แต่ไข่มุกหยกโลหิตนี้ต้องใช้อย่างไร เขาลองศึกษามาหลายวันแล้วก็ยังไม่พบว่ามันมีอะไรพิเศษ
หลี่จวินกำลังจะซักถามต่อ ชายผมเปียยาวก็เอ่ยอย่างหมดความอดทนว่า “จับตัวมันไว้ ไอ้หนูนี่ไม่ยอมรับไมตรีดี ๆ ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”
“ครับ”
ลูกน้องสามคนเริ่มเดินเข้าหาหลี่จวินทีละก้าว
ฝีเท้าของคนเหล่านี้มั่นคง แต่ละคนล้วนมีฝีมือไม่ธรรมดา แววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา
สำหรับพวกเขา การฆ่าชายหนุ่มคนหนึ่งเป็นเรื่องง่ายดายยิ่ง
ดินแดนเปียนหนานเป็นสวรรค์ของอาชญากรมาแต่ไหนแต่ไร คนเหล่านี้ต่างมีเลือดติดมือไม่รู้เท่าไร
ชายคนหนึ่งกำหมัดแน่น ใบหน้าแสยะยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม
“ไอ้หนู ของอย่างไข่มุกหยกโลหิตใช่สิ่งที่แกจะครอบครองได้หรือ รีบส่งมา ไม่อย่างนั้น...”
เขายังพูดไม่ทันจบ หลี่จวินก็ขยับแล้ว
พริบตาเดียวก็หายไปจากจุดเดิม เร็วจนไม่มีใครมองเห็นเงาร่าง
วินาทีต่อมา หลี่จวินก็ปรากฏตัวตรงหน้าชายคนนั้น
อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ตอบสนอง ร่างก็ปลิวละลิ่วออกไปเหมือนว่าวสายขาด
กระแทกพื้นห่างออกไปสิบกว่าเมตร เลือดทะลักออกจากปากไม่หยุด
สหายอีกสองคนรีบตั้งท่าป้องกัน
แต่เพียงพริบตาเดียวก็ถูกซัดกระเด็นออกไปเช่นกัน
ใช้เวลาไม่ถึงสามลมหายใจ ทั้งสามคนก็ล้มลงหมดแล้ว
“ก็แค่นี้”