“อ๊าก!”
เฉินลิ่วส่งเสียงร้องโหยหวน
เมื่อวานหลี่จวินบิดแขนเขาจนงอเป็นเกลียว วันนี้เพิ่งต่อกลับเข้าที่ ตอนนี้กลับถูกบิดซ้ำจนงอเป็นเกลียวอีกครั้ง เจ็บจนแทบหมดสติ
“ไอ้หนู แกจบเห่แน่ ฉันจะฆ่าแก...”
เฉินลิ่วคำราม
ชายชุดดำที่อยู่ข้าง ๆ เพิ่งได้สติพร้อมกัน ต่างตะโกนลั่นว่า “จัดการมัน!”
จากนั้นพวกเขาก็กรูกันเข้าหาหลี่จวิน
“ห้ามทำร้ายเขา!”
หนานกงเสวี่ยกางแขนขวางอยู่ตรงหน้าหลี่จวิน ใบหน้าเล็ก ๆ เปี่ยมด้วยความแน่วแน่
เมื่อเห็นภาพนี้ ชายฉกรรจ์หลายคนต่างลังเลขึ้นมาทันที
แม้จะได้รับคำสั่งจากฮูหยินสามแล้ว แต่หนานกงเสวี่ยก็คือคุณหนูใหญ่
ตอนนี้เธอยืนปกป้องหลี่จวินอยู่ หากพวกเขาพลาดทำร้ายหนานกงเสวี่ยเข้า ผลที่ตามมาย่อมไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะรับผิดชอบไหว
“ถอยไป ไม่ต้องปกป้องฉัน คนพวกนี้ฉันจัดการเองได้”
หลี่จวินยื่นมือไปลูบศีรษะหนานกงเสวี่ยเบา ๆ ก่อนเดินไปยืนด้านหน้าเธอ แล้วหันมองทุกคน
“วันนี้จะให้พวกแกเห็นว่า ฉันหลี่จวินไม่ได้เอาแต่หลบอยู่หลังผู้หญิง เข้ามาพร้อมกันเลย!”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่จวิน แววตาของชายฉกรรจ์หลายคนก็เย็นเยียบลง