ในเวลานี้ ต้วนหยาเข้าไปตรวจดูศพของหลูเผิง
เมื่อเห็นว่าเสื้อด้านหลังของหลูเผิงไม่มีรอยขาดแม้แต่น้อย แต่ในปากกลับมีเศษอวัยวะภายในกระอักออกมา
เขาก็เข้าใจทันทีว่า นี่เป็นบาดแผลจากพลังอั้นจิ้งที่ทะลวงเข้าสู่ร่างกาย จึงยิ่งเลื่อมใสในฝีมือของหลี่จวินมากขึ้น
หลังคุยธุระเสร็จ ต้วนหยาก็ยังคงกังวลอยู่บ้าง
“เท่าที่ผมรู้ หลูเผิงคนนี้ไปพึ่งพาตระกูลหลินที่เปียนหนาน ตอนนี้เขาตายที่นี่แล้ว ตระกูลหลวนต้องระวังการแก้แค้นจากตระกูลหลิน”
“ตระกูลหลินแห่งเปียนหนานหรือ?”
หลวนเส้าฮงกับคนอื่น ๆ ในตระกูลหลวนซึ่งเดิมมีสีหน้ายินดี พอได้ยินคำว่าตระกูลหลิน สีหน้าก็หม่นลงอีกครั้ง
แค่หลูเผิงคนเดียวก็เกือบทำให้ตระกูลหลวนถูกล้างตระกูล ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตระกูลหลินที่แข็งแกร่งกว่าหลูเผิงเสียอีก
เมื่อครู่พวกเขาดีใจจนออกนอกหน้า ถึงกับลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท
“วางใจเถอะ ช่วยแล้วก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด หากตระกูลหลินลงมือ ฉันจะช่วยพวกคุณรับมือเอง”
หลี่จวินพูดจบ คนของตระกูลหลวนจึงค่อยคลายกังวลลงเล็กน้อย
ที่จริงหลี่จวินไม่ได้ช่วยตระกูลหลวนอย่างเดียว แต่ยังทำเพื่อตัวเองด้วย
ไข่มุกหยกโลหิตที่ตระกูลหลินตั้งใจจะมอบให้อสูร ตอนนี้อยู่กับเขา พวกนั้นต้องมาหาเรื่องเขาแน่นอน
ดังนั้น การต่อสู้กับตระกูลหลินจึงเลี่ยงไม่ได้
แน่นอนว่า หากตระกูลหลินไม่ทำเกินไป หลี่จวินก็จะไม่ลงมือกับพวกเขา ซ้ำยังอาจชดเชยให้บ้าง
อย่างไรเสีย ไข่มุกหยกโลหิตก็เป็นของตระกูลหลินแต่เดิม
เมื่อมาถึงโรงแรมว่านหาวพร้อมกับคนของตระกูลหลวน ทุกคนต่างอดกล่าวยกย่องและขอบคุณหลี่จวินไม่ได้
ที่จริงหลี่จวินไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้นัก พอกินอิ่มก็ลุกออกไปทันที
หลวนเส้าฮงให้ลูกสาวไปส่งหลี่จวิน แต่ตอนหลวนซูหนิงวิ่งตามออกไป รถสปอร์ตของหลี่จวินก็แล่นหายไปไกลแล้ว
เธอจึงทำปากยื่น ยืนโมโหอยู่คนเดียว
ในเวลาเดียวกัน ณ สโมสรแห่งหนึ่งในเมืองฉู่โจว
หลินอวี่ชิวสวมชุดกระโปรงสีขาว แต่งหน้าอ่อน ๆ นั่งอยู่บนโซฟา มือหนึ่งถือกาแฟ อีกมือใช้ช้อนคนเบา ๆ ท่าทางสง่างาม แววตาสงบนิ่ง
ตรงข้ามเธอมีชายวัยกลางคนนั่งอยู่