“ไห่เทา หลิงอวี่ จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกไม่ค่อยสบาย ขอตัวกลับก่อนนะ”
หลี่หนี่ลุกขึ้นยืนกะทันหันแล้วเอ่ย
เธอไม่รอให้เหรินไห่เทากับคนอื่นตอบ ก็เดินตรงไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า
เหรินไห่เทามองตามหลี่หนี่ที่เดินจากไปด้วยความสงสัย
“สงสัยเธอคงเสียใจที่ตัดสินใจแบบนั้น เลยกลับไปนั่งเศร้าแล้วล่ะ” จางอิ๋งที่อยู่ข้าง ๆ ยิ้มพลางเอ่ย
ในฐานะผู้หญิงเหมือนกัน เธอเดาความในใจของหลี่หนี่ได้ทันที
อีกด้านหนึ่ง หนานกงเสวี่ยกับคนอื่น ๆ กำลังพูดคุยกัน
ส่วนใหญ่แล้วหลี่จวินได้แต่นิ่งเงียบ
พวกคุณชายรุ่นที่สองเหล่านี้กับหลี่จวินแทบไม่มีเรื่องให้คุยกัน
หลังแช่น้ำพุร้อนกันอยู่พักหนึ่ง ทุกคนก็ไปยังบริเวณพักผ่อนที่อยู่ข้าง ๆ
“คนสวย ขอแอดวีแชตได้ไหม?”
ไป๋จิงที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ตรงนั้นถูกชายวัยกลางคนที่อยู่ข้าง ๆ เข้ามาก่อกวน กลิ่นเหล้าจาง ๆ โชยออกมาจากตัวเขา
อีกฝ่ายยื่นมือมาหมายจะแตะไหล่ขาวนวลของไป๋จิง
ไป๋จิงขมวดคิ้ว หลบมือสกปรกของอีกฝ่ายแล้วพูดเสียงเย็นชา “ไม่ได้”
สายตาของอีกฝ่ายจ้องตรงเนินอกของไป๋จิงอย่างไม่เกรงใจอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเดินไปนั่งที่ไม่ไกลนัก
ตรงนั้นมีเพื่อนผู้ชายของเขาอีกสองคน เขาหัวเราะลั่นพลางบอกทั้งคู่ว่า “สาวคนนั้นไม่เลวเลย”
“ใช่ เอวบางขนาดนั้น ถ้าพาขึ้นเตียงได้คงเร่าร้อนน่าดู...”