“หลี่จวิน รีบขอโทษผู้จัดการหยางเดี๋ยวนี้”
ไป๋จิงถิงเร่งเร้าอย่างร้อนใจ
เมื่อเห็นมีดหลายเล่มวาววับด้วยประกายเย็นเยียบ เขาก็อดหวาดกลัวไม่ได้
“ใช่แล้ว หลี่จวิน อย่าฝืนอีกเลย นายอยากทำให้พวกเราตายกันหมดหรือไง?”
จูอวี่ตะโกนขึ้นเสียงดัง ในใจเกลียดหลี่จวินจนแทบเข้าไส้
เดิมทีทุกคนแค่ยอมจากไปแต่โดยดีก็ไม่มีเรื่องแล้ว แต่หลี่จวินกลับดันทุรังอวดเก่ง
ทว่าหลี่จวินกลับหยิบชามซุปขึ้นมาเขย่าอย่างใจเย็น ไม้จิ้มฟันที่วางอยู่บนนั้นเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ
เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นของหลี่จวิน หยางซื่อก็แค่นหัวเราะอย่างดูแคลน “อะไร เห็นมีดแล้วรู้จักกลัวขึ้นมา ถึงจะยอมดื่มซุปนี่แล้วหรือ? แกมันพวกหนังเหนียว ต้องเห็นโลงศพก่อนถึงจะหลั่งน้ำตาสินะ”
“ฮ่า ๆ นึกว่าจะเก่งสักแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องยอมดื่มซุปแต่โดยดี ฉันเกลียดไอ้ขี้ขลาดแบบนี้ที่สุด”
“ดื่มซุปอย่างเดียวคงไม่พอ เดี๋ยวฉันจะฉี่ใส่ให้มันดื่มด้วย จะได้ชิมรสเค็มสักหน่อย”
ลูกน้องกลุ่มหนึ่งพากันหัวเราะเยาะอย่างไม่เกรงใจ
หลี่จวินส่ายหน้าเบา ๆ “คนเราน่ะ อย่าทำตัวกร่างเกินไปนัก เพราะไม่รู้หรอกว่าเมื่อไหร่จะไปเจอคนที่ตัวเองไม่ควรหาเรื่องเข้า”
“พูดบ้าอะไรของแก รีบดื่มให้ฉันเดี๋ยวนี้!”
หยางซื่อตะคอกด่าลั่น
จังหวะนั้นเอง หลี่จวินก็ลงมือฉับพลัน คว้าคอหยางซื่อไว้แล้วกดศีรษะลงกับโต๊ะทันที ก่อนคว่ำชามซุปในมือใส่หัวอีกฝ่าย
“ปัง!”
น้ำซุปไหลจากเส้นผมลงมาเปรอะไปทั่ว
คนรอบข้างต่างตะลึงงัน
ไม่มีใครคิดว่าหลี่จวินจะลงมือกะทันหัน
หยางซื่อถูกกดหัวไว้กับโต๊ะ สองมือดิ้นรนไม่หยุด พลางด่าลั่น “ไอ้หนู ฉันจะฆ่าแกให้ตาย!”