เมื่อได้ยินมีคนเรียกชื่อ หลี่จวินก็หันไป พอเห็นอาจารย์หัวล้าน เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างยินดีว่า “อาจารย์เหยียน อาจารย์เหยียนยังสอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้หรือครับ?”
อีกฝ่ายเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของหลี่จวินสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ตอนนั้นเพิ่งได้เป็นอาจารย์ อายุยังไม่มาก และสนิทกับพวกนักศึกษาอย่างหลี่จวินมาก แทบไม่ต่างจากเพื่อน
ตอนนั้นเหยียนควนก็เริ่มหัวล้านแล้ว ไม่คิดเลยว่าไม่เจอกันสามปี จะหัวล้านจนกลายเป็นไข่ดาวไปแล้ว
เหยียนควนเองก็มีสีหน้ายินดีไม่แพ้กัน
“ใช่ ฉันอยู่สอนที่มหาวิทยาลัยมาตลอด ได้ยินมาว่าเธอเจอเรื่องมานิดหน่อย”
เหยียนควนไม่กล้าเอ่ยถึงเรื่องที่หลี่จวินติดคุกตรง ๆ
ตอนนั้นหวังต้าชวนลุกขึ้นจากพื้นแล้ว ชี้หน้าหลี่จวินพลางด่ากราด “ไอ้หนู แกจบเห่แล้ว กล้าผลักฉันงั้นเหรอ!”
“ใครผลักนาย? นายมันโง่เหมือนหมู สะดุดล้มเองต่างหาก”
หลี่จวินล้วงมือลงกระเป๋ากางเกง พูดด้วยน้ำเสียงยียวน
เหยียนควนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้าเปลี่ยนไป รีบดึงมือหลี่จวินไว้ แล้วกระซิบว่า “หลี่จวิน ไปหาเรื่องเขาทำไม? เขาเป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ฟางเคอ มีลูกน้องอยู่เป็นพรวน รีบไปเถอะ เดี๋ยวจะไปไม่ได้แล้ว”
เหยียนควนมีสีหน้าร้อนใจ เห็นได้ชัดว่ากำลังเป็นห่วงหลี่จวิน
เมื่อก่อนเหยียนควนเป็นคนอัธยาศัยดี ไม่อย่างนั้นคงเข้ากับพวกนักศึกษาอย่างหลี่จวินได้สนิท แต่เขาก็มีข้อเสียอยู่ข้อหนึ่ง คือค่อนข้างขี้ขลาด