หลังจากหลี่ผีฟูกับคนอื่น ๆ จากไป หลี่จวินเพิ่งกลับถึงวิลล่าซีจื่อถังก็ได้รับโทรศัพท์จากไป๋เวย น้องสาวของเขา
“มาที่บ้านเราหน่อย”
น้ำเสียงของไป๋เวยแข็งกระด้าง ดูเหมือนอารมณ์ไม่ค่อยดี
“ก็ได้”
หลี่จวินถอนหายใจ ไม่รู้ว่าน้องสาวบ้าบอนี่คิดจะก่อเรื่องอะไรอีก
เขาให้เหลียงหย่งขับรถไปส่งที่บ้านของอาหญิง
ขณะเดียวกันก็คิดว่าตัวเองควรซื้อรถสักคันแล้ว
แต่ก่อนซื้อรถ ต้องไปสอบใบขับขี่ก่อน
เมื่อหลี่จวินไปถึงบ้านอาหญิง พอก้าวเข้าไปก็รู้สึกได้ทันทีว่าบรรยากาศไม่ปกติ
ทั้งไป๋เวยผู้เป็นน้องสาวและไป๋จิงถิงผู้เป็นอาเขยต่างหน้าบึ้งตึง
แม้แต่หลี่เมิ่งอวิ๋นผู้เป็นอาหญิงก็ยังขมวดคิ้ว สีหน้าเหมือนอยากพูดแต่ไม่กล้าพูด
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
“หลี่จวิน จางเชาถูกนายทำร้ายใช่ไหม?”
หลี่จวินเพิ่งก้าวเข้าประตู ไป๋เวยก็ถามใส่หน้าเขาทันที
“ใช่”
หลี่จวินไม่คิดจะปฏิเสธ
“จางเชาไม่ใช่คนดีอะไร...”
“พอได้แล้ว”
ไป๋เวยพูดตัดบทหลี่จวินอย่างเย็นชา
“หลี่จวิน นายทำเกินไปแล้ว! ดูสิว่านายซ้อมจางเชาจนเป็นสภาพไหน ตอนนี้ยังใส่ร้ายเขาอีก ไม่คิดเลยว่านายจะเป็นคนแบบนี้”
“ติดคุกตั้งสามปียังดัดนิสัยไม่ได้จริง ๆ สันดานหมาแก้ไม่หายหรอก”
พูดไปพูดมา ดวงตาของไป๋เวยก็แดงก่ำ