เดินออกจากบ้านของอาสาว หลี่จวินก็อารมณ์ไม่ดีนัก
การถูกคนในครอบครัวเข้าใจผิดทำให้รู้สึกอึดอัดใจ
หลี่จวินเดินไปเรื่อยอย่างไร้จุดหมาย ไม่รู้ตัวเลยว่ามาหยุดอยู่หน้าบาร์แห่งหนึ่งชื่อสือกวง
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปทันที
เสียงดนตรีแผ่วเบากับแสงไฟระยิบระยับภายในบาร์ทำให้หลี่จวินคล้ายลืมความกังวลไปชั่วขณะ
เมื่อมาถึงเคาน์เตอร์ เขามองเหล้าหลากชนิดที่เรียงรายอยู่ตรงหน้า ก่อนจะสั่งมาแก้วหนึ่งตามใจ
“ขอเบียร์แก้วหนึ่ง”
พูดจบ หลี่จวินก็ยิ้มขื่น ๆ
หลังออกจากคุกครั้งนี้ แทบไม่มีอะไรบนโลกที่จะสั่นคลอนจิตใจของเขาได้อีกแล้ว แต่ไป๋เวยเป็นน้องสาวที่คอยตามเขามาตั้งแต่เด็ก เมื่อก่อนทั้งคู่สนิทกันมากจริง ๆ
“หลี่จวิน ทำไมเป็นนายล่ะ?”
ทันใดนั้นก็มีเสียงประหลาดใจดังขึ้น
หญิงสาวหลังเคาน์เตอร์กำลังจ้องเขาด้วยดวงตาคู่สวย เธอคือจูอวี่หาน
“ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่?”
หลี่จวินเองก็ชะงักไป
เขารู้ว่าครอบครัวของจูอวี่หานทำธุรกิจ แม้จะไม่ได้ร่ำรวยอะไรนัก แต่ก็ไม่ถึงกับต้องมาทำงานเป็นสาวเสิร์ฟในบาร์นี่นา
“บาร์นี้เป็นของเพื่อนฉัน พอดีว่าง ๆ เลยแวะมาช่วย”
จูอวี่หานตอบ
“เบียร์แก้วนี้ฉันเลี้ยง ถือว่าตอบแทนที่นายช่วยฉันวันนั้นที่สถานบันเทิงอวิ๋นเถิง”
“งั้นก็ขอบใจนะ”
หลี่จวินไม่ได้เกรงใจ เขาหยิบแก้วขึ้นมาเขย่าเบา ๆ
มองฟองอากาศที่พลุ่งพล่านสะท้อนแสงไฟระยิบระยับอยู่ในแก้ว จากนั้นก็เงยหน้าดื่มอึกใหญ่
จูอวี่หานมองหลี่จวินอย่างสงสัย เธอสังเกตได้อย่างเฉียบคมว่าเขาดูเหมือนมีเรื่องไม่สบายใจ
ยิ่งแสงไฟระยิบระยับส่องลงบนใบหน้าของหลี่จวินในตอนนี้ ก็ยิ่งขับให้เขาดูมีเสน่ห์เป็นพิเศษ
“ปกติฉันไม่เคยสังเกตเลยว่าเขาหล่อขนาดนี้”