หนิงกูโจวเหลือบตามองถังเมี่ยวซินอย่างเย็นชา "เจ้าเป็นภรรยาของข้า สิ่งใดของเจ้าก็เป็นของข้า"
ถังเมี่ยวซินเลิกคิ้ว ลุกขึ้นเดินไปหาเขา แล้วนั่งลงบนตักของเขาอย่างไม่เกรงใจ ร่างกายของเขาแข็งทื่อโดยไม่รู้ตัว ใบหูค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง
นางใช้มือข้างหนึ่งโอบคอเขา อีกมือหนึ่งคว้าหน้ากากบนใบหน้าของเขาออกแล้วโยนทิ้งลงบนโต๊ะอย่างไม่แยแส เบิกดวงตารูปดอกท้อขึ้นมองเขายิ้มๆ "อ๋องคิดว่าข้าถือว่าเป็นภรรยาของท่านจริงๆ หรือ?"
มือที่โอบคอเขาของนางขยับเล็กน้อย ตั้งใจจะกดจุดตายที่ท้ายทอยของเขา ทำให้เขาสลบไป แล้วจึงจะเอาเงินของนางกลับคืนมา
แพ้ได้ แต่เงินหายไม่ได้!
นางเพียงแค่กดนิ้วลงไปก็ทำให้เขาสลบไปได้ในพริบตา
แต่หนิงกูโจวกลับคว้ามือที่กำลังจะก่อเหตุของนางไว้ได้ในจังหวะที่นางจะลงมือ แล้วพลิกตัวกดนางลงบนโต๊ะอย่างหนัก
นางดิ้นรน แต่กำลังของเขาแข็งแกร่งกว่านางมาก นางจึงดิ้นไม่หลุด
หนิงกูโจวกักขังนางไว้ตรงหน้า ร่างกายโน้มเข้าไปหา กดนางให้อยู่ในระยะแคบๆ
ปลายจมูกของเขาแตะกับปลายจมูกของนาง หากนางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก็จะกระทบกับริมฝีปากของหนิงกูโจว
เพราะใกล้ชิดกันเกินไป ลมหายใจของทั้งสองจึงสัมผัสกัน กลิ่นอายของพวกเขาปะปนเข้ากัน ประกอบกับท่าทางในตอนนี้ ช่างแสนจะใกล้ชิดสนิทสนมเกินกว่าจะบรรยายได้
นางถึงขั้นสามารถมองเห็นดวงตาของเขาที่มืดดำราวกับราตรี ประกายตาวาวโรจน์ แต่กลับเห็นเงาสะท้อนของตัวเองอยู่ในนั้น
หัวใจของถังเมี่ยวซินเต้นเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว "อ๋องจะทำอะไร?"