หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน หนิงกูโจวก็คิดได้ว่าอารมณ์ของตนเองนั้นได้รับอิทธิพลจากถังเมี่ยวซินอย่างง่ายดาย
ไม่ว่าเขาจะเต็มใจยอมรับหรือไม่ เขาก็ต้องเผชิญกับความจริงข้อหนึ่ง นั่นคือ เขากลัวว่าเขาจะชอบนางจริงๆ
เขารู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่งที่นางโกหกเขาเมื่อคืนนี้ แต่ก็รู้ว่านั่นคือสิ่งที่แสดงว่านางไม่ได้ชอบเขา ความรู้สึกนี้ช่างไม่ดีเลยจริงๆ
เขาก็รู้ดีว่านิสัยของนางทั้งป่าเถื่อนและไม่ยอมอยู่นิ่ง ยากที่จะฝึกฝนให้เชื่องได้
แต่ที่ยากไม่ได้หมายความว่าจะฝึกไม่ได้ วันนี้นางไม่ชอบเขา ไม่ได้หมายความว่าวันหน้านางจะไม่ชอบเขา
สักวันหนึ่งเขาจะทำให้นางนอนซบอยู่ในอ้อมอกของเขาอย่างว่าง่าย โอบคอเขา และบอกเขาอย่างมีความสุขว่านางชอบเขา
หลินหรูเฟิงถามหนิงกูโจวด้วยความอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย: "องค์ชายทรงเริ่มสนพระทัยในตัวอ๋องเฟยแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?"
หนิงกูโจวไม่สนใจเขา
หลินหรูเฟิงหัวเราะเบาๆ: "แม้ข้าจะไม่ค่อยชอบอ๋องเฟยนัก แต่กลับรู้สึกว่านางเหมาะสมกับองค์ชายมาก"
"สถานการณ์ขององค์ชายอันตรายยิ่งนัก สตรีธรรมดาเกรงว่าจะทนทานการลำบากไม่ไหว และยังจะเป็นภาระขององค์ชายอีกด้วย"
"แต่อ๋องเฟยไม่เหมือนกัน ดูสิ่งที่บางทรงทำตั้งแต่เข้ามาในเมืองหลวงสิ ไม่มีสิ่งใดเลยที่เรียบง่าย"
"เพียงแต่ตอนนี้นางกับองค์ชายยังดูห่างเหินกันอยู่ นางก็เป็นคนไม่แยแสอะไร การจะได้หัวใจของนางมาไม่ใช่เรื่องง่ายเลย!"
หนิงกูโจวย่อมรู้ดีว่าไม่ใช่เรื่องง่าย ช่วงหลายปีมานี้เขาผ่านชีวิตที่เอาดาบจ่อคอ ผ่านอันตรายมานับครั้งไม่ถ้วน ยิ่งเรื่องที่มีความท้าทายมากเท่าไร เขาก็ยิ่งสนใจมากขึ้นเท่านั้น