หนิงฉางผิงได้รับกำลังใจก็ยิ่งดีใจ กระทืบเท้าเตะโต๊ะพนันไม้จันทน์จนแตกกระจุย เผยให้เห็นกลไกด้านใน
ถังเมี่ยวซินตะโกนเสียงดัง: "ฮ่า! ที่แท้พวกเจ้าก็โกงจริง ๆ ด้วย!"
ถังอี้เซินเห็นลูกน้องนักเลงของตนไม่มีสักคนที่ต้านทานการโจมตีของหนิงฉางผิงได้แม้แต่ก้าวเดียว เขาถามเสียงเย็น: "พวกเจ้าเป็นใครกัน?"
ถังเมี่ยวซินตอบ: "ผู้ที่ชอบก่อเรื่อง"
ถังอี้เซิน: "..."
ซูเล่อเทียนปรบมือ: "พูดได้ดี!"
อีกด้านหนึ่ง หนิงฉางผิงจัดการนักเลงจำนวนมากให้ล้มระเนระนาดลงไปกับพื้นหมดแล้ว นางดีใจ: "สะใจยิ่งนัก!"
ถังเมี่ยวซินก็รู้สึกสะใจเช่นกัน!
นางรู้ว่าฝีมือการต่อสู้ของหนิงฉางผิงยอดเยี่ยม แต่ไม่คิดว่าจะยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้!
ก่อนหน้านี้นางยังแอบรำคาญที่หนิงฉางผิงติดตามมาด้วย แต่วันนี้กลับพบว่าหนิงฉางผิงเป็นคนที่จำเป็นอย่างยิ่งในการก่อเรื่องทะเลาะวิวาท!
ถังอี้เซินแม้จะเดามาก่อนว่าพวกเขาอาจมีฝีมือไม่ธรรมดา แต่ก็ไม่คิดว่าพวกเขาจะดุดันถึงเพียงนี้
สายตาของเขาเย็นชาลง แต่ก็ยังประสานมือคารวะถังเมี่ยวซิน: "ท่านต้องการสิ่งใด เชิญกล่าวได้เต็มที่"
"ข้าจะพยายามทำให้สุดความสามารถ ถือเสียว่าได้เป็นสหายกัน"
ถังเมี่ยวซินชำเลืองมองเขา: "เจ้าขี้ริ้วเกินไป ไม่คู่ควรเป็นสหายข้า"
ถังอี้เซิน: "!!!!!"
รูปร่างหน้าตาของเขาที่จริงก็งดงามไม่น้อย นับโตมาก็เพิ่งเคยถูกคนดูถูกว่าน่าเกลียดเป็นครั้งแรก!
ซูเล่อเทียนหัวเราะ: "ใช่แล้ว เจ้าขี้ริ้วเกินไป ยังไงก็ต้องหล่อเหลาเท่าข้าถึงจะคู่ควรเป็นสหายของนาง!"