ถังเมี่ยวซินสูดกลิ่นควันพิษแล้วก็พบว่ามันดูเหมือนจะเป็นพิษชนิดหนึ่งที่นางคิดค้นขึ้นมาเองอย่างไม่ได้ตั้งใจในตอนนั้นจริงๆ
หลังจากที่นางคิดค้นมันขึ้นมา ก็มีคนซื้อมันไปในราคาสูงลิ่ว ตอนนั้นนางกำชับไว้เป็นพิเศษว่าห้ามนำไปใช้โดยพลการ
ไม่คิดว่า คนที่ซื้อควันพิษไปกลับเอามันมาใช้จัดการนาง ช่างเป็นโลกที่กลมเหลือเกิน!
ถูกคนใช้พิษที่นางคิดค้นขึ้นมาเองมาทำร้ายตนเอง ความรู้สึกแบบนี้มันแย่มากจริงๆ!
นางรู้สึกหงุดหงิดใจอยู่บ้าง จึงไม่ได้เอ่ยอะไร
ถังอี้เซินคิดว่านางกลัวแล้ว จึงกล่าวขึ้นว่า "ถึงตอนนี้เจ้าจะกลัวก็สายเกินไปเสียแล้ว วันนี้พวกเจ้าต้องตายกันให้หมด!"
เหตุผลที่ตอนแรกเขาเขียนใบสัญญาหนี้ให้ ก็เพราะรู้ดีว่านางไม่มีทางเดินออกจากบ่อนพนันแห่งนี้ไปได้!
หนิงฉางผิงไม่รู้จักว่าแพทย์ปีศาจคือใคร จึงยืนหัวเราะอย่างโง่ๆ อยู่ตรงนั้น
ส่วนสีหน้าของซูเล่อเทียนเปลี่ยนแปลงไปมาก เขาเดินทางไปทั่วแคว้นต่างๆ มาหลายปี มองไปทั้งใต้หล้า มีคนอยู่ไม่กี่คนที่ห้ามไปยั่วโมโหเด็ดขาด และแพทย์ปีศาจก็เป็นหนึ่งในนั้น
มีข่าวเล่าลือว่า เขาไม่เพียงแต่มีวิชาการแพทย์ที่ล้ำเลิศเหนือมนุษย์ ยังเชี่ยวชาญในการใช้พิษ นิสัยก็แปลกประหลาด มักทำตามอารมณ์ของตนเอง
เขาดึงแขนเสื้อของถังเมี่ยวซินแล้วกล่าวว่า "พิษของแพทย์ปีศาจช่างน่ากลัวยิ่งนัก ต้องระวังให้มาก!"
ถังเมี่ยวซินลูบจมูกของตนเอง "แพทย์ปีศาจเก่งกาจมากหรือ?"
ซูเล่อเทียนพยักหน้า "เจ้ายังเด็ก ไม่เคยออกเดินทางในยุทธภพ อาจไม่เคยได้ยินเรื่องเล่าลือเกี่ยวกับแพทย์ปีศาจ เขาเก่งกาจมากจริงๆ พิษที่เขาคิดค้นขึ้นมา แทบจะเป็นพิษที่ไร้ทางแก้!"