หนิงกูโจวถามเสียงเย็นชา: "อย่างไร? เจ้าคิดจะผิดคำพูดหรือ?"
ถังเมี่ยวซินรีบหัวเราะกลบเกลื่อน: "ผิดคำพูด? จะเป็นไปได้อย่างไร! ข้ายึดมั่นในคำพูดเสมอ!"
นางวิ่งตุ๊กๆ ไปข้างกายหนิงกูโจว แล้วถามด้วยรอยยิ้ม: "อ๋องอยากเสวยอะไรหรือเพคะ?"
หนิงกูโจวมองใบหน้าอันงดงามของนาง ไอร้อนในใจจากก่อนหน้าก็สลายหายไปในทันใด
ครั้งนั้นตอนเขาโกรธ เคยสาบานในใจว่าจะไม่แสดงสีหน้าดีๆ ให้นางเห็นอีก
แต่คำสาบานและความมุ่งมั่นมากมายในตอนนั้น พอมาปะทะกับใบหน้ายิ้มแย้มนี้ ก็พ่ายแพ้ยับเยินในพริบตา
แววตาของเขาเผยความอ่อนโยนออกมาโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงก็ลดความเย็นเยือกลงไปบ้าง: "กินเจ้า"
"หา?!" ถังเมี่ยวซินตะลึงไปครู่หนึ่ง: "กินข้า? ทั้งตัวข้าเต็มไปด้วยพิษ กินแล้วต้องตาย!"
หนิงกูโจวส่งเสียงหึอย่างเย็นชา: "เมื่อครู่เป็นเจ้าอ้อนวอนให้ข้าเลี้ยงเจ้ากินข้าวใช่หรือไม่?"
มาแล้วอีกแล้ว!
ถังเมี่ยวซินเอ่ยอย่างจนใจ: "ถูกต้อง ข้าเป็นคนอ้อนวอนขอให้อ๋องให้เกียรติ มากินข้าวกับข้า!"
หนิงกูโจวชายตามองนาง: "ความจริงใจยังไม่พอ!"
ถังเมี่ยวซินหัวเราะพลางเอื้อมมือไปโอบแขนเขา: "อ๋องอยากเสวยอะไรก็สั่งได้ตามใจ เพียงเท่านี้ความจริงใจของข้าก็เพียงพอแล้วกระมังเพคะ!"
สิ่งที่หนิงกูโจวใส่ใจไม่เคยเป็นเรื่องกิน แต่เป็นการมีนางอยู่ข้างกายต่างหาก
ในวินาทีที่นางเอื้อมมือมาแตะแขนเขา สำหรับเขาแล้วก็เพียงพอแล้ว
เขาเหลือบตามองนาง: "พอใช้ได้!"