อู๋หมานจือไม่กล้าต่อหน้า ซูเล่อเทียน มาหาเรื่อง ถังเมี่ยวซิน แต่ทุกครั้งที่มอง ถังเมี่ยวซิน สายตาแทบอยากจะเฉือนเนื้อนาง
นางคิดไม่ตกว่าทำไม ซูเล่อเทียน ถึงดีกับ ถังเมี่ยวซิน ได้ขนาดนั้น!
นางเอิกเกริกกับ ฉีฉืออี้ ว่า “พวกเจ้าออกแบบอะไรไม่ดี ก็ไปออกแบบให้นางไปดู ซูเล่อเทียน อาบน้ำ”
“ถังเมี่ยวซิน หน้ามันเป็นอย่างกับคนโสเภณี เห็นใครก็มัวไปหมด! บัดนี้แม้แต่ ซูเล่อเทียน ก็ยังถูกนางมอม!”
ฉีฉืออี้ ก็คิดไม่ตกเหมือนกันว่าทำไม ซูเล่อเทียน ถึงได้มอง ถังเมี่ยวซิน ต่างไปจากคนอื่น จึงด่าทอเบาๆ ว่า “ใครจะไปรู้ว่า ซูเล่อเทียน จะไปถูกใจ ถังเมี่ยวซิน กระหรี่นี่ได้!”
“แต่เจ้าก็อย่าไปกังวลไป ซูเล่อเทียน หลงใหล จื่อเซียน มาโดยตลอด ไม่มีทางชอบ ถังเมี่ยวซิน จริง ๆ หรอก คงแค่เห็นว่านางหน้างาม ก็เลยเกิดความแปลกใหม่ ชั่วครู่เดียวก็จางหายไปเอง”
อู๋หมานจือ เม้มปากเล็กน้อย กัดริมฝีปาก ในใจยังไม่สบายนัก แต่ก็คิดหาวิธีจัดการกับ ถังเมี่ยวซิน ไม่ออกชั่วคราว
เพราะในยามนี้ ต่อให้ก่อนหน้านี้ ถังเมี่ยวซิน จะมี หนิงกูโจว กับ หนิงฉางผิง คอยอยู่ข้างกาย บัดนี้ยังเพิ่ม ซูเล่อเทียน เข้ามาอีก ก็ยิ่งไม่มีโอกาสลงมือเลย
นางในใจกลัดกลุ้มยิ่งนัก สายตามอง ถังเมี่ยวซิน ก็ยิ่งชังน่าดู
แต่ ถังเมี่ยวซิน ไม่แยแสสายตาพวกนางเลยสักนิด เพราะในสำนักศึกษาแห่งนี้ สายตาแบบนี้ที่มีต่อนางมันมากเกินพอแล้ว
กฎของสำนักตั้งไว้ตรงนั้น พวกนางทำอะไรมากไปกว่านี้กับนางไม่ได้ก็จริง
จิ่งสื่อหยู ยังหาโอกาสมาบอกนางเป็นพิเศษว่า “ข้าไม่เห็นเลยจริง ๆ ว่านางจะมีเสน่ห์ถึงเพียงนี้ แม้แต่ ซูเล่อเทียน ก็อดไม่ได้ที่จะถูกนางดึงดูด”