หลังจากโหวหมื่นครัวเรือนจากไป หลี่ซื่อก็ส่งหนังสือเชิญไปยังอู๋หมานจือและฉีฉืออี้โดยทันที เชิญพวกนางมาที่จวน
หลังจากที่นางจัดการเรื่องเหล่านี้เรียบร้อยแล้ว นางกัดฟันพูดด้วยความโกรธแค้น: “ถังเมี่ยวซินนั่นมันมีคุณสมบัติอะไรถึงได้เข้าสำนักศึกษาแห่งชาติ?”
นี่คือคำสั่งของฮ่องเต้เฉิงหมิง นางไม่กล้าพูดอะไรออกไปมากกว่านี้
ถังเจียงเซียนดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น: “หากขัดขวางไม่ให้นางเข้าสำนักศึกษาแห่งชาติไม่ได้ ก็ทำให้นางอยู่ในสำนักศึกษาแห่งชาติอย่างทรมานทั้งเป็นทั้งตายก็แล้วกัน!”
“ถังเมี่ยวซินเป็นคนที่ฝ่าบาทมีพระบรมราชโองการให้เข้ารับการศึกษา หากนางเรียนไม่ถึงระดับที่กำหนด นางก็ไม่สามารถจบการศึกษาจากสำนักศึกษาแห่งชาติได้”
“เรื่องนี้หากมองในอีกแง่มุมหนึ่ง ที่จริงกลับเป็นเรื่องดีด้วยซ้ำ ในสำนักศึกษาแห่งชาติมีพวกเราอีกมากมาย หากพวกเขารู้เรื่องที่ถังเมี่ยวซินทำกับข้า…”
หลี่ซื่อดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที: “พวกเขาล้วนเก่งกาจ การจัดการถังเมี่ยวซินให้ตายคงไม่ต้องใช้ความพยายายามแม้แต่น้อย”
นางเมื่อครู่ยังรู้สึกว่าถังเมี่ยวซินไม่คู่ควรเข้าสำนักศึกษาแห่งชาติ แต่ตอนนี้พอได้ยินแผนการของถังเจียงเซียนก็รู้สึกว่าการปล่อยให้ถังเมี่ยวซินเข้าไปในสำนักศึกษาแห่งชาติแล้วถูกคนรังแก เห็นทีจะเป็นเรื่องที่ดีไม่น้อยเช่นกัน
ที่สำคัญที่สุดคือ ถังเมี่ยวซินถูกคนรังแกแล้วยังไม่สามารถออกจากสำนักศึกษาแห่งชาติได้!
เพราะถังเมี่ยวซินไร้ความรู้ความสามารถ อยากเรียนรู้ความรู้ตามที่ฮ่องเต้เฉิงหมิงกำหนดไว้ ไม่รู้ว่าจะต้องเรียนไปอีกกี่ปีกี่เดือนกว่าจะสำเร็จ!
ถังเจียงเซียนยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก นางมองไปที่หลี่ซื่อ: “ท่านแม่ จงบอกความจริงกับข้าเถิด ถังเมี่ยวซินไม่ได้เป็นลูกสาวที่แท้จริงของท่านใช่หรือไม่?”