ถังเมี่ยวซินยิ้มปลอมจนแทบแยกไม่ออกว่าเป็นรอยยิ้มจริงหรือไม่: “ท่านอ๋องโปรดวางใจ ข้ามิใช่สตรีที่หลงใหลในรูปโฉม!”
หนิงกูโจวสูดลมหายใจเย็นชา ราวกับกำลังเยาะเย้ยนาง นางระงับความโกรธลง ตัดสินใจไม่ถือสาเขา
เขาค่อนข้างเขินอายเล็กน้อย ขณะถอดเสื้อด้านบนออก เผยให้เห็นมัดกล้ามที่โค้งงออย่างสมบูรณ์แบบ
ถังเมี่ยวซินในฐานะแพทย์ผู้ชำนาญ เคยพบปะบุรุษรูปงามมามากมายนับไม่ถ้วน แต่ทั้งรูปลักษณ์และเรือนร่างของเขาล้วนดีที่สุดเท่าที่นางเคยพบเห็น
นางแทบควบคุมความคิดที่พลุ่งพล่านไม่ได้ ต้องท่องในใจ: “หนิงกูโจวเป็นหมูสามชั้นตัวใหญ่ หนิงกูโจวเป็นหมูสามชั้นตัวใหญ่...”
นางท่องซ้ำกว่าสิบรอบก็สงบลงได้ ชักเข็มออกมาแทงลงบนจุดบนร่างกายของเขาอย่างแม่นยำ
นางแม่นยำในการหาจุดเสียยิ่ง เมื่อเข็มเงินร่วงลง ปลายนิ้วของนางก็ไม่แตะต้องผิวหนังของหนิงกูโจวเลยแม้แต่น้อย
เดิมทีเขาคิดว่าด้วยนิสัยของนาง อย่างน้อยก็คงถือโอกาสแตะเนื้อต้องตัวเขาบ้าง
แต่ทว่าในเวลานี้ นางกลับแสดงท่าทีรังเกียจเรือนร่างของเขายิ่งนัก ปลายนิ้วไม่ยอมแตะต้องเขาแม้แต่น้อย ทำให้ในใจเขารู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง
เขายังมั่นใจในเรือนร่างของตนเอง และยังจำคืนนั้นที่บ้าคลั่งของนางได้ดี
แต่ท่าทีของนางในตอนนี้กลับทำให้เขารู้สึกว่านางไม่สนใจเขาจริง ๆ การบ้าคลั่งในคืนนั้นเป็นเพียงเพราะนางถูกวางยา
ความเข้าใจนี้ทำให้หนิงกูโจวยิ่งไม่สบายใจ และนึกถึงคำที่นางพูดกับหนิงฉางผิงเมื่อวันนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองนาง
แต่ทว่านางในเวลานี้แตกต่างจากปกติโดยสิ้นเชิง สีหน้าเคร่งขรึมยิ่งนัก ดวงตาท้อถั่วที่มักยิ้มละไมสามส่วน บัดนี้ไร้รอยยิ้มแม้แต่น้อย