ถังเมี่ยวซินหยิบเงินหนึ่งพันตำลึงออกมาจากตัวอย่างคล่องแคล่ว แล้วโยนลงไปตรงหน้าชายผู้นั้น
ชายผู้นั้นถึงกับตะลึงงันไปทั้งคน: “ข้า...ข้าหลับนอนกับแต่ผู้หญิง ไม่ได้หลับนอนกับผู้ชาย...”
ถังเมี่ยวซินยิ้ม: “ไท่จิงอวี้เขานับว่าเป็นผู้ชายไม่ได้”
ชายผู้นั้นอยากร้องไห้: “แต่เขาก็ไม่ใช่ผู้หญิงนี่นา!”
ถังเมี่ยวซินถลึงตาใส่เขา: “เจ้าหมายความว่าอย่างไร? ดูถูกไท่จิงอวี้ว่าไม่ใช่ชายไม่ใช่หญิงหรือ?”
ไท่จิงอวี้: “...”
ชายผู้นั้นเหลือบมองไท่จิงอวี้อย่างระมัดระวัง แล้วหดคอไม่กล้าหายใจแรง
ถังเมี่ยวซินเอาแขนกอดอก มองไปทางไท่จิงอวี้: “ดูเจ้าเองสิ ใช้ชีวิตแบบไม่ใช่ชายไม่ใช่หญิง แม้แต่นักเลงหัวไม้ในตลาดก็ยังรังเกียจเจ้า!”
“เจ้าใส่ใจเรื่องชายหญิงนัก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ข้าเองชอบช่วยคนให้สมปรารถนาที่สุด แต่เรื่องแบบนี้ต้องเป็นไปด้วยความสมัครใจของทั้งสองฝ่าย จะบังคับกันไม่ได้”
“อย่างนี้ดีหรือไม่? ข้าจะออกเงินหนึ่งหมื่นตำลึง หาคนที่ยินยอมจะหลับนอนกับเจ้าให้ เจ้าไม่ต้องมองข้าแบบนั้น...เฮ้ย อย่าวิ่งสิ!”
ไท่จิงอวี้ไม่สนใจแม้แต่งานที่ไท่จื่อมอบหมาย รีบวิ่งหนีไปอย่างสุดชีวิต
ถังเมี่ยวซินตะโกนตามหลังเขา: “อย่ารีบร้อนไป คำสัญญาของข้าไม่ได้หมดอายุเพราะเจ้าจากไป มันจะมีผลไปอีกนาน!”
“ข้าวางคำพูดไว้ตรงนี้ ต่อไปใครก็ตามที่ทำให้ไท่จิงอวี้ได้เสพสุขสมบูรณ์แบบเป็นคนแรก ก็มาหาข้าเพื่อรับเงินหนึ่งหมื่นตำลึงได้เลย!”
ไท่จิงอวี้ได้ยินดังนั้นแทบจะทรุดตัวลงกับพื้น ผู้หญิงคนนี้บ้าไปแล้วหรือไร!