หลี่ชิงซานจ้องถังเมี่ยวซินอย่างดุเดือด: "บังอาจ! อาจารย์จิ่งเป็นผู้ใด เจ้ากล้าเรียกนามท่านโดยตรงหรือ!"
ถังเมี่ยวซินมีสีหน้าแฝงรอยยิ้มเย้ยหยัน น่าแปลกที่นางรู้สึกว่าค่ายกลนี้คุ้นตา ที่แท้ก็เป็นฝีมือการวางของจิ่งสื่อหยูนี่เอง!
เพียงแต่ชื่อของจิ่งสื่อหยูไม่สามารถเรียกได้ตามอำเภอใจหรือ?
ดูเหมือนว่านางจะเรียกเขาว่าลุงจิ่ง เขาก็ดีใจจนแทบจะลอยได้แล้ว
หลี่ชิงซานฉวยโอกาสที่นางเผลอ ผลักนางเข้าไปในค่ายกลทันที พอนางก้าวเข้าไปในค่าย ทางเข้าถูกปิดผนึกในทันที
ถังเมี่ยวซินขมวดคิ้ว: "ท่านหมายความว่ากระไร?"
หลี่ชิงซานหัวเราะเย็นเยาะอยู่นอกค่ายกล: "ข้าให้เวลาเจ้าหนึ่งชั่วยาม เจ้าคิดหาทางทำลายค่ายกลด้วยตัวเองเถิด!"
ถังเมี่ยวซินมองดูค่ายกลนี้แล้วแววตาเยือกเย็นขึ้นมาทันที ค่ายกลนี้มีชื่อว่าค่ายกลกระบี่
มิใช่ว่าในค่ายกลนี้มีกระบี่มากมาย หากแต่หมายถึงค่ายกลนี้แหลมคมดั่งกระบี่ เต็มไปด้วยภัยอันตราย
นางเอ่ยเสียงเย็น: "ท่านอาจารย์ ค่ายกลนี้อันตรายยิ่ง ท่านเปิดทางออกปล่อยข้าออกไปเถิด!"
หลี่ชิงซานได้ยินเช่นนี้ก็ยิ่งลำพองใจ เมื่อครู่เจ้าแก้มัดค่ายกลได้สบาย ๆ บัดนี้รู้จักกลัวแล้วกระมัง!
น่าเสียดายที่สายไปเสียแล้ว!
วันนี้นางต้องตายแน่นอน!
เขาหัวเราะอย่างสะใจ: "ก็เพราะว่าอันตราย ไฉนจึงให้เจ้าแก้ค่ายกล หากเจ้าแก้ไม่ได้ ก็เป็นเพราะวิชาของเจ้ายังอ่อนหัด สมน้ำหน้า!"
ถังเมี่ยวซินตะโกนเสียงดัง: "ข้ามิได้บอกว่าจะแก้ค่ายกลนี้ ข้าถูกท่านผลักเข้ามาต่างหาก!"
หลี่ชิงซานยิ่งสะใจ: "เจ้าอยากเข้ารับการศึกษาในสำนักศึกษาแห่งชาติ ก็ต้องยอมรับการทดสอบเช่นนี้ มิเช่นนั้นก็จงกลิ้งออกจากสำนักศึกษาแห่งชาติไปซะ!"