ค่ายกลที่หลี่ชิงซานกล่าวถึงนั้นแท้จริงแล้วเป็นค่ายกลที่ปรมาจารย์ด้านค่ายกลแห่งสำนักศึกษาแห่งชาติเป็นผู้วางไว้ นักศึกษาที่ยังไม่ได้เรียนถึงขั้นสูงสุดมิต้องเอ่ยถึงการแก้ค่ายกล เพียงแค่ก้าวเข้าไปก็ไม่อาจออกมาได้
ถังเมี่ยวซินเอ่ย "อ้อ" ขึ้นหนึ่งเสียง: "แก้ค่ายกลหรือ? ได้ขอรับ! ทว่า ท่านอาจารย์ ที่แท้ข้าก็รู้วิชาแพทย์อยู่บ้าง ใคร่จะให้ท่านสอบวิชาแพทย์ของข้าก่อนหรือไม่?"
หลี่ชิงซานได้ยินดังนั้นก็คิดว่านางกลัวแล้ว สายตาที่มองนางเต็มไปด้วยความดูแคลน: "รอให้เจ้าแก้ค่ายกลนั้นได้ก่อน ข้าจึงจะมาทดสอบวิชาแพทย์ของเจ้า"
นางเป็นเพียงคนไร้ความสามารถที่เติบโตมาในหมู่บ้านเช่นนี้ จะรู้วิชาแพทย์ได้อย่างไร?
หลอกผีที่ไหนเล่า!
ถังเมี่ยวซินดูเหมือนจะผิดหวังอยู่เล็กน้อย แต่ไม่รู้ว่านางนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพยักหน้าเบา ๆ: "ได้เช่นกัน"
หลี่ชิงซานเห็นท่าทางของนางแล้วดูแคลนยิ่งนัก เดิมทีเขาไม่คิดจะสนใจนาง แต่บัดนี้กลับถูกนางยั่วโทสะขึ้นมาได้
เขาจึงพานางไปยังด้านนอกค่ายกลด้วยตนเอง เตรียมจะใช้กระบองทรายจับเวลา แต่นางกลับยื่นมือขวางไว้
เขาถามเสียงเย็น: "อย่างไร? เกรงกลัวแล้วหรือ?"
ถังเมี่ยวซินส่ายหน้า: "ย่อมไม่ใช่ ข้าเพียงไม่รู้ว่าค่ายกลที่ท่านอาจารย์กล่าวถึงนั้นคือค่ายกลนี้"
"ค่ายกลนี้ง่ายเกินไป ไม่ต้องจับเวลาหรอก บัดนี้ข้าจะแก้ให้ท่านดู"
หลี่ชิงซานตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดือดดาล: "บัดนี้เจ้าจะแก้ให้ข้าดูหรือ? เจ้ายังมิได้ก้าวเข้าไปในค่ายกล กลับคิดจะแก้ค่ายกลแล้ว? ช่างเพ้อฝันยิ่งนัก!"
"เจ้าหรือรู้ว่าค่ายกลนี้ใครเป็นผู้วาง? เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีกี่คนที่ถูกขังอยู่ภายในสามวันสามคืนก็ไม่อาจออกมาได้?"