หนิงกูโจวจับมือถังเมี่ยวซินตีลูกโปโลปลิวไปชนกระดิ่งแล้วกล่าวว่า "ข้าว่าเรื่องนี้สนุกดี อ้ายเฟยไม่ชอบหรือ?"
ถังเมี่ยวซินกลั้นใจอีกครั้งแต่ยังรู้สึกขุ่นเคืองไม่หาย "เจ้าอย่าคิดว่าเจ้าไม่กลัวยาพิษแล้วจะรังแกข้าได้"
"หนิงกูโจว เจ้าจงรอข้าไว้ วันหนึ่งข้าจะทำให้เจ้าคุกเข่าร้องเพลงปราบ!"
หนิงกูโจวสีหน้าเรียบเฉยกล่าว "ดี ข้ารอเจ้า!"
ถังเมี่ยวซิน "......"
กว่าจะเลิกเรียนเสริมของนางได้ หนิงกูโจวก็อุ้มนางลงจากม้า พูดเสียงเรียบ "ต่อไปจงห่างซูเล่อเทียนไว้"
ถังเมี่ยวซินเอียงคอมองเขา "หรือว่าอ๋องชอบซูเล่อเทียน?"
หนิงกูโจว "......"
คิ้วเขากระตุก มองนางอย่างเย็นชา
ถังเมี่ยวซินหัวเราะเบา ๆ "อ๋องดูสายตาท่านสิ แสดงว่าข้าเดาถูกแล้ว!"
"ทุกครั้งที่ข้าอยู่กับซูเล่อเทียน อ๋องมักจะหาเรื่องข้าตลอด"
"เป็นความผิดของข้าเองที่เพิ่งคิดได้ถึงวันนี้ ข้าไม่คิดว่าอ๋องจะชอบเขาแบบนั้น"
เขารังแกนาง นางก็จะทำให้เขาคลื่นไส้ให้ตาย!
เส้นเลือดบนหน้าผากหนิงกูโจวปูดขึ้น ในหัวนางมีแต่ความคิดแปลก ๆ แบบนี้ได้อย่างไร?
ถังเมี่ยวซินขยิบตาให้เขา "ถึงแม้เรื่องชายรักชายจะไม่เป็นที่ยอมรับของสังคม แต่ใจข้าเข้มแข็งพอ รับได้"
นางพูดจบก็ทำหน้าตาสว่าง "ไม่แปลกที่คืนนั้นข้าหลับนอนกับอ๋องแล้วท่านโกรธหนักถึงได้เซ็นสัญญาแบบนั้น"