ถังอี้เซินรับแก้วมาเพียงชำเลืองมอง ก็เห็นว่ากระจกใสนั้นงดงามประณีตเพียงใด สีหน้าของเขาจึงเปลี่ยนเป็นจริงจังทันที
เขาพลิกแก้วไปมาหลายรอบ ใบหน้าเผยรอยยิ้มปีติยินดีออกมา “ของสิ่งนี้มาจากไหน?”
แม้เขาจะเกิดในจวนโหวหมื่นครัวเรือน แต่มีพรสวรรค์ด้านการค้าอย่างยิ่ง พอเห็นแก้วใบนี้ก็รู้ทันทีว่ามีโอกาสทางธุรกิจมหาศาลเพียงใด
ถังเมี่ยวซินยิ้มกล่าว “ข้าทำขึ้นมาเอง”
ถังอี้เซินมองนางด้วยความตะลึงในดวงตา แต่ถังเมี่ยวซินกลับมีสีหน้าสงบนิ่ง “เมื่อถึงเวลาอันควร ข้าจะสอนวิธีการทำแก้วใบนี้นายเอง”
ถังอี้เซินชะงักไปครู่หนึ่ง “ท่านจะสอนข้า?”
เบื้องหลังแก้วใบนี้ซ่อนโอกาสทางการค้าไว้มากเพียงใด เขาเข้าใจดีกว่าใคร นางกลับบอกว่าจะสอนเขา!
เขาไม่ค่อยเชื่อเท่าใดนัก
ถังเมี่ยวซินพยักหน้า “ในเมืองหลวงแม้จะมีความรุ่งเรืองมากมาย แต่กลับขาดอิสระอยู่สักหน่อย”
“อำนาจวาสนาที่ท่านต้องการ ข้ายังอาจให้ไม่ได้ในยามนี้ แต่สามารถให้ความมั่งคั่งมหาศาลแก่ท่านได้”
ถังอี้เซินแม้ก่อนหน้านี้จะทะเยอทะยาน แต่ตอนนี้อยากเพียงมีชีวิตอยู่เท่านั้น หากมีชีวิตอยู่แล้วยังได้ความมั่งคั่งยิ่งใหญ่อีก ก็ดียิ่งขึ้นไปอีก
เขามองนางถาม “ท่านยินดีสอนวิธีทำแก้วแบบนี้ให้ข้าจริงหรือ?”
ถังเมี่ยวซินไม่ตอบ แต่ย้อนถาม “ข้าเคยบอกว่าจะช่วยเจ้าจัดการหลี่ซื่อ ข้าทำได้หรือไม่?”
สายตาของถังอี้เซินเข้มลึกลงเล็กน้อย ถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วคำนับนางอย่างลึกซึ้ง “ต่อแต่นี้ข้ายอมให้ท่านใช้สอยทุกอย่าง!”