สีหน้าของถังอี้เซินเปลี่ยนไปเล็กน้อย
แววตาของถังเมี่ยวซินแฝงไว้ด้วยการเยาะเย้ย: "เมื่อนั้นเจ้าก็จะกลายเป็นหนูที่ถูกรังแกไปทั่ว ไร้อิสรภาพตลอดกาล และไม่อาจเสวยสุขกับความมั่งมีได้อีก"
ถังอี้เซินรู้ว่านางพูดความจริง และชีวิตเช่นนั้นมิใช่ชีวิตที่เขาปรารถนาอย่างแน่นอน
เขาถามถังเมี่ยวซิน: "เจ้ามีวิธีที่ดีกว่านี้หรือ?"
ถังเมี่ยวซินพยักหน้า: "หากเจ้าวางใจข้า ครานี้ไม่เพียงแต่เจ้าจะปลอดภัยเท่านั้น แต่ยังจะได้รับความไว้วางใจจากไท่จื่ออีกด้วย"
สีหน้าของถังอี้เซินเปลี่ยนไปหลายครั้ง สับสนวุ่นวายถึงที่สุด
ถังเมี่ยวซินมิได้เร่งเร้าเขา เพียงมองเขาอย่างสงบและสุขุม ให้เวลาเขาเลือก
เขาสูดหายใจลึกแล้วกล่าว: "ดี ข้าเชื่อเจ้าอีกสักครั้ง"
ถังเมี่ยวซินยิ้ม: "เชื่อฟังนัก!"
ถังอี้เซิน: "..."
เขาชายชาตรีกลับถูกสตรีน้อยกล่าวว่าเชื่อฟัง รู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก!
ถังเมี่ยวซินสั่งการเขา: "ขุดแร่ตามเดิม หลอมเหล็กตามเดิม เจ้าจงพาลูกน้องที่ไว้ใจได้สิบกว่าคนไปยังที่เก็บเหล็กนั้น"
ถังอี้เซินพอจะเดาได้ว่านางคิดจะทำอุบายบังตา ทว่าเขารู้สึกว่างานนี้ยากยิ่งนัก แต่ก็ทำได้เพียงกัดฟันลงมือทำ
เขากล่าวเสียงหนักแน่น: "ครานี้หากข้าเป็นอะไรไป ข้าจะลากเจ้าลงไปเป็นเพื่อนด้วยแน่นอน!"
ถังเมี่ยวซินหัวเราะเบา ๆ: "วางใจเถิด จะไม่ให้โอกาสเจ้าเช่นนั้นหรอก"
ถังอี้เซินจ้องมองนางอย่างลึกซึ้ง แล้วเรียกลูกน้องที่ไว้ใจได้สิบกว่าคนมาก่อนจะถามนาง: "ต่อไปทำอย่างไร?"
ถังเมี่ยวซินสั่งการ: "เจ้าสองคนเอาคานเหล่านี้ไปวางไว้ทางโน้น... พวกเจ้าสามคนขุดดินมากลบไว้ข้างใต้..."